Sürpriz parti yapacaktık ama

Şifreli..

2011-09-02T00:28:00.002+03:00

Altında arama boşuna,
Göremezsin inciyi.
Dağılır gerçeklerin,
Müzik çıktığında ortaya,
Duyulmaz doğrusu sesinin.
Yenilmez sanma kimseyi,
Yediğinde elmayı,
Korkarsın.
Unutma,
Unutma ki sende yaşasın.

Güneş

2011-08-26T19:46:00.001+03:00

Batan güneşe bakıyordum sessizce.. Gölgeler gözlerime düştüğünde bakmaya kıyamadım yakamozlara. Dalgaların üzerinden sessizce akıp gidiyorlardı ve ben! Ben tutamadım hiç birini. Sevemedim yağmurları, bozuyordu güzelim ışıkları...

Saç Tellerimin Arasındaki Kız: Boğulmuş!

2011-08-26T19:37:00.001+03:00

Dün yine dışarıdaydım bakıyorum insanlara çok garipler
Taksim'in tam ortasındaydım dün aynı bu saatlerde. Evde zaman hızlı tv programları almış başını gidiyor parmaklarım bir hayli hızlı fakat dün akşam üzeri böyle değildi hayat bir ağır çekim edası hakimdi sokaklarda üzgündü bu şehir sanki melankoliye bağlamış ergen kız çocuğu gibi, sivilcesinden sıkılıp aynaya bakar ve sonra onu yakalar hırpalar canını yakar ve ağlar... Sessizce kimseye haber vermeden dün böyleydi insanlar yağmurlu havadandır dedi içimdeki kız bana her zaman haklı değilsin dedim gömüldüm küvetimin koynuna
yine boğuldu gülümsedim kendi kendime bu sefer ben kazandım dedim ne de olsa öldürdüm düşlerimi.
Yalnızım bugün ey İstanbul havan daha bir güzel ama insanların hep aynı...
Sıkıldım senden biliyorsun değil mi?

Ben gidiyorum uzaklara düşler diyarına tatlı rüyalar bana...
Her zamanki gibi bir kahve ile kadife perdeli büyük penceremin önünde oturup bulutları izliyordum. Büyük Kapkara bulutları. Biraz uyumak istedi sanki canım battaniyemi boynuma kadar çektim ellerimi bacaklarımın arasına soktum başımı yastığıma gömdüm ve işte ben geliyorum dedim benn!!... O kadar keyifliydim ki.

Bozuldu.

İçimdeki ses geldi "Sana bir şey anlatmam lazım" dedi.
Yine mi konuşacaktı küvetimi düşündüm bugün canım istemiyordu.
Anlat dedim gönülsüzce.
"Dün gece sen uyurken yan evde bir şeyler oldu boşanma kararı almışlar adam başka bir kadını seviyormuş artık seni sevmiyorum o beni senden daha çok seviyor hem daha da fazla ilgileniyor dedi sence de garip değil mi?"
Bunlar bizi ilgilendirmez dedim uyuyalım hadi
"Ama dur daha bitirmedim. Ben çok üzüldüm ve kadının saçlarını kokladım..."
ne yaptın?
"çok üzgündü ne olduğunu merak ettim ben de baktım kocası daha önce de aldatmış hem de karısı yakalamış çok kötüydü ağlamamak için kendimi zor tuttum insanlar neden böyleler neden hep bir fazlasını istiyorlar hayatlarından? yeterince mükemmel değil midir ki insan? Tam dayanamıcaktım üzülme diyecektim ki bir şey hatırladı kadın o da aldatmış. Düşünebiliyor musun? Sen hiç böyle bir şey yapmadım mesela çok kötü kendimi kaybettim"
Tamam yeter toparlan çıkıyoruz dışarı.

"Bak şu adamı görüyor musun beyaz tişörtlü olanı kaşında piercing var bi bakıp gelebilir miyim? ya da şurada sigara içen kadın elindeki sigaranın markası neydi dijourum dijorun mu ne hah senin arkadaşın gibi içince seksi oluyor. Ona bakabilir miyim? Yavaşla yavaşla sana yetişemiyorum dur kaybedicem dur!"

Tekrar sadece yalnız kalmak ne kadar güzel bir duygu belki ayda sadece bir kere.
Sorunlarım var içimdeki kızla ilgili bazen beni kaybediyor ama olsun ben böyle mutluyum.

Aslında değilim. Yalnız kaldım yine hep yalnızım zaten öyle değil mi? Eve dönmeliyim belki de televizyonumu açmalı olur olmadık şeylere gülmeliyim hayat böyle güzel sanki?

...

Ev gibisi yok mu dersiniz?
iyi geceler, tatlı rüyalar bana...

"Dur uyuma çok ilginç bir şey duydum."
İnsanların hayatlarına burnunu sokmamayı öğren.
"Dur sana sihirli bir ayna buldum hep isterdin ya hani geçmişine gitmek işte ona yarıyor kalk!"
Ne? Nerede?
"hadi gel benimle"
Tamam...

İşte yine başlıyoruz daha günün ortasındayız ev ile garip yerler arasında dolaşan karmaşık ve iç içe geçmiş elipsleri anımsatan yollarımızda gidip gidip geliyoruz. Her gün kendime farklı bir yol seçtiğimi biliyor musunuz? 12 günde bir aynı yola giriyorum mecburiyetten ne yapalım....
Elimde birkaç saat önce başlayıp sonuna neredeyse yaklaştığım kitabım var, okumak istemedim bir köşeye bıraktım. Yine birkaç saat önce doldurulup yarısı içilmiş kahvem ile yarısı içilememiş sigaram var sehpamın üzerinde. O büyük kadife perdelerimin arkasına sığınmak bana bir şekilde garip bir güç veriyor 19. yüzyıl saray pencerelerinde oturan prensesleri hatırlatıyor bana. Onlara özenmiyorum aksine acıyorum o kadar varlığın içinde yitip gitmek diye buna derim ben. İhtiyacın olandan fazlasına ne zaman sahip olursan o zaman yalnızlık başlar. Bugün de kapalı hava yağmur yağsa diye sabahtan beri iç geçiriyorum kendi kendime ama yağmayacak gibi telefonuma bakıyorum arayanım yok üzüldüm dersem şaşırır mısınız? Yalnızlığı seven biri değilim aslında üzülüyorum beni arayıp halimi hatırımı sormayanlara belki üç günde bir en yakın arkadaşım mesaj atarsa atar onun dışında hep kendimle baş başayım bu evde. Tek başıma yaşamayı bu yüzden seçtim rahat rahat istediğimi yapabiliyorum uyuyorum kitap okuyorum aynalarla konuşuyorum tuvalette iken “Hadi artık çıkmıyor musun?” diyen bir ses duymuyorum. Özgür olmayı seviyorum. Seviyordum. Bazen sıkıcı oluyor içimden hıçkıra hıçkıra ağlamak geliyor başımı birinin omzuna dayayıp ağlayasım var ama olmuyor penceremden dışarı baktığımda benim kadar yalnız olmadığını düşündüğüm biri çarpıyor. Dudakları al kırmızı kocaman gözlerinin rengini tam bilemiyorum o burada olsaydı keşke diyorum ama kız arkadaşıyla çok mutlular arada bir çocuğu ziyarete geliyor eğleniyorlar güzel şey aşk ama işim olmaz.

“Aslında çok istiyorsun değil mi?”

Yine o kız. Bıkmıyor benimle konuşmaktan sürekli kafamın içerisinde bir yerde. Bugün seni dinlemeyeceğim diyerek fonda klasik şarkılarımdan birini açıyorum hafif kısık bir kadın bir erkek düet yapıyorlar şarkı Fransızca birbirlerine sevgilerini anlatmaları gerekiyor sözler böyle ama nedense ölmüş gibi davranıp acı çekiyorlar neden her şeyi acıklı bir halmiş gibi anlatırlar gerçek aşklar böyle mi?

“Senin yaşadığın gibi.”

Çok konuşmaya başladın ufaklık. Küvet. Güzel çözüm. Konuşmasını istemediğim zamanlarda bedenimi suyun altına sokuyorum garip tatlı bir baskıyla uyuşuklukla çok zinde olmak arasındaki ince çizgide hayallerimi düşünürken hiçbir şey duyamıyorum, suyun altında sesleri duyamadığımıza sevineceğim hiç aklıma gelmezdi. Ne aklımıza geliyor ki yaşadığımız?
Su tam istediğim gibi. Benden başka kim bilebilirdi ki böyle sevdiğimi hiç kimse herkes de bir kusur olabilir ama bende değil. Saçlarımı küvetin başlığına seriyorum parlasınlar diye. Belki izleyen birileri çok sever öyle değil mi? Bacaklarımı bir biri üzerine atıp rahatlıyorum. Çaprazımdaki lavabonun hemen üzerinde duran daire şeklindeki aynaya takılıyor gözüm kendimi inceliyorum bir süre hiçbir şey düşünmeden… Uyku en sevdiğim şey. Üzgünüm küçük kız seni dinleyecek vaktim yok bugün izinliyim. Sabah beni “Geçmişi gösteren bir ayna var oraya gidelim” diye kandırdın ama bu sefer değil. İyi geceler.

“Uyuduğun zaman benden kurtulamadığını bildiğin halde neden bunu yapıyorsun?”

Bilmiyorum.

Bazen diyorum ki hayatım bu pencerenin önünde mi geçiyor?
Oturuyorum film izliyorum kitap okuyorum bazen gökyüzünü seyrediyorum.
Evimin diğer odalarında kadife perde yok biliyor musunuz? Burada olmasının tek nedeni caddeye bakıyor olması ahşap olan parkelerimi değiştirmek içimden gelmiyor her şeyi anlayabiliyorsun böylece. Oturduğum odanın tam üzerinde bir genç kız odası var sanırım yeni ergen bazen metal müzik sesleri geliyor hala bunalımdalar yeni gençlik nedense bir türlü atlatamadı bu olayı. Çok mu yaşlandım diyorum okulda 6.senem ailem okulu bitirebileceğimden bile şüpheli ama artık eminim ki bitecek. İnsan psikolojisi üzerine bir tez yazmam gerekiyor model örneği kendim mi alsam diye düşünüyorum bazen içimdeki kızla birlikte tam bir nevrotik oluyoruz. Ama bunları benden başkasının bilmesine nedense gerek yok öyleyse böyle yaşamaya devam edelim çift maske çift hayat çift karakter. Değil bence çift karakterim hiçbir zaman ortaya çıkmadı çünkü anti-sosyal hayatım var.

“Bu yüzden terk edildin ya.”

Terk edilmek? Yanılıyorsun. Terk edilmedim sadece yalnız yaşamaya ihtiyacım vardı ve ortadan kayboldum.

“Bu yüzden hattını değiştirdi değil mi?”

Hattını mı değiştirmiş?

“Geçen gün aradığında ulaşamıyordun.”

Telefonu kapalıydı.

“Daha sonraki beklide yüz kadar denemende ise –bu numara kullanılmamaktadır- dedi.”

Çok konuşuyorsun bazen.

“Susturamayacağını biliyorsun bugün uğraşma konuşmaya ihtiyacım var.”

Neden?

“Kaç gündür beni susturmak için elinden geleni yapıyorsun beni istemediğini düşünüyorum. Artık beni sevmiyor musun?”

Nereden çıktı şimdi bu?

“Eskiden ne güzel konuşurduk insanlar üzerine sohbet ederdik artık söylediklerimden hoşnut olmuyorsun. Doğru kelimeleri fazla mı kullanıyorum?”

Ukala olmanı gerektirecek bir durum yok ortada sadece yalnız kalmak istiyorum.

“Ama eskiden yalnız kalmak istemediğini ve benimle vakit geçirmenin eğlenceli olduğunu söylüyordun.”

Artık değil demek ki.

“Kalbimi kırıyorsun.”

Canın cehenneme.

“Sen başlattın.”

Dur! Yapma canımı yakıyorsun. Dur dedim! Kahretsin senden nefret ediyorum dur!!

….

Bunu her zaman yapıyor onunla konuşmak istemediğim zamanlarda saçlarımın en diplerine dayanılmaz bir acı veriyor, sanki onları kopartıyor. Bazen bağırıyorum bazen susuyorum çarem yok her zaman aynı şey oluyor. Bir süre sonra uyuşmaya başlıyor acı benim bir parçammış gibi davranıyor sanki kolum ya da bacağımmış gibi bana aitlik duyuyorum. Böyle hissetmeye başladığım anda gözlerim kararıyor bir tür boşlukta gibi ama dapdar nefes bile alamıyorum kolumu kaldırmaya çalışıyorum olmuyor. Bazen korkuyorum hem de çok korkuyorum. Beni defalarca bırakmasını söylediğim halde buz gibi odanın birinde aynayla karşı karşıya buluyorum kendimi. Ne yapacağımı bilmiyorum fakat ne yapmam gerektiğinin farkındayım ve kontrolün bende olmadığını biliyorum. Gülümsüyor sanki saçlarımın arasından bana bakıyor. “Bugün çok güzelsin biliyor musun?” diyor. Cevap verirsem sanki tekrar tekrar kopacaklar yüzümden parçalar. Susuyorum. Sustukça dağılıyor içim her bir yana kalbim fırlıyor yerinden aklım bin parça oluyor. Gözlerim volkandan fırlamış lav misali eriyor bedenimin karşısında o da iki büklüm ya. Yerdeki parkeler siyahlı beyazlı delirmişim gibi geliyor bazen. Bazen de yere eğilip toplayasım geliyor her şeyimi ama korkuyorum. Ya saçlarımın arasından kayıp giderse?

“Beni hala seviyorsun bak.”

Sanırım.
“Bak çok geç olmadan kalk gidelim alt tarafı bir saat.”

İstemiyorum.

“Hadi kalk belki yarın çok geç olacak?”

Bugün de çok erken.

“Ben gidiyorum.”

Güle güle.

Doğru söylüyor bazen çok geç olabilir. Hayatta çok geç kalıp kalmadığımı yaşayarak öğrenmemiz gerekmiyor mu zaten. Öylesine oturuyordun yine büyük babaanne koltuğumda ki telefon çaldı arayan eski arkadaşlarımdan biriydi. Dışarı çıkıyorlarmış beni de çağırdılar sevindim aslında ama sonra aklıma neden çağırdıkları geldi beni bu kadar seviyorlar mıydı? Hayır. En azından ben böyle düşünüyorum.

“Neden her insan için böyle düşünüyorsun? Senden ne çıkarları var?”

Düşününce çok var aslında, okuldaki durumumdan faydalanmak istiyor olabilirler.

“Okulda durumun pek parlak değil ki.”

Ama hocalarla aram iyi.

“Kaç kişiyi tanıyorsun ki? Okula bile uğramıyorsun.”

O zaman canları fena halde sıkılmıştır.

“Sen de canın sıkılınca Selin’i aramıyor musun?”

O bir karşılık değil ki? O benim en yakın arkadaşım.

“Nerden biliyorsun? Madem en yakın arkadaşın neden sadece sen arıyorsun? Onun aradığını hiç görmedim.”

Olabilir.

“Hadi kalk gidiyoruz.”

Hiçbir yere gitmiyorum ben böyle iyiyim.

“Sen bilirsin.”

Senin bana yardımcı olman gerekmiyor mu?

“Hayır.”

O zaman git başımdan

“Nasıl istersen… Burada yalnız başına kalıp öleceksin.”

Ölmek? Keşke öyle bir şey olsa, sonsuz bir rüya gibi hiç uyanmamak. Toprak gerçekten soğuk mu acaba soğuğa alışmam gerekli sanırım. Kaderim böyle.

“Yanılıyorsun.”

Cehenneme gideceğimi mi düşünüyorsun?

“Cennete gitmeyeceğinden eminim.”

O zaman hiçbir yere kıpırdamıyorum.
"Bugün güzel bir gün değil mi?"

Evet.

Sırtımı duvara yasladım etraftaki insanlara bakıyorum. Hava sıcak fakat yakmıyor sırtımı yasladığım yerden sanki içime bir şeyler işliyor. Etrafımda garip insanlar var sürekli gelip geçiyorlar ama bir tanesi bile bana bakmıyor. Belki de geçen yüz kişi vardır bir tanesinin bakma ihtimali gördüğün bir insanı yaşamında tekrar görme ihtimalinden bile fazlayken -bir çift göz- bile bakmıyor. Hiç mi dikkat çekemiyorum?

“Bak bak şu çaktırmadan baktı sanki.”

Hayır, ben görmedim.

“Peki şu teyze?”

Hayır.

“Çakmak istediğin çocuk yüzüne bakmış mıydı?”

Hayır.

Tamam yeter dönebiliriz.

“Ben bakıyorum biliyor musun? Her gece uyurken seni izliyorum düşler ülkesinde olmak neden bu kadar korkutuyor seni? Bazen garip sesler çıkartıyorsun derinden acı çeker gibi bir hal alıyorsun iki büklüm oluyorsun yatakta merak ediyorum ne gördüğünü. Geliyorum saçlarını kokluyorum her zamanki gibi şeker ile karamelimsi arasında bir koku ve tat alıyorum. Tam içine giriyorum olaylarının ortasına ama sana hiç dokunmuyorum sadece izliyorum. Hatırladığın resimler çok ilginç biliyorsun değil mi o resimdeki kız kim?”

Bilmiyorum.

“Nasıl yani o kızı tanımıyor musun? İlk gördüğümde sen sanmıştın yanındakini de -o-”

Hayır ben değilim.

“Kim peki?”

Söylemem.

“Öğrenebileceğimi biliyorsun.”

Burada değil yapma.

“Sadece bir kez...”

Yapma! Yapma! Yapma! Yapm...a...

Çok eski bir hikaye. Biz liseye giderken çok sevdiğim bir kız arkadaşım vardı adı Arzu. Benim olduğum durumla aynıydı o da hep bir kızdan bahsederdi kendi kendine konuştuğunu mu yoksa onun gerçekte var mı olduğunu anlayamamasından söz ederdi. Bunun üzerine bir araştırma yapmaya başladı. Aradan bir buçuk ay geçmişti artık travmaları iyice artmıştı yere düşüp bayılıyordu uyandığında “bırak peşimi” diye bağırıp yandaki ormanlık araziye kaçıyordu. Peşinden kim giderse ona söverek geri geliyordu. Ben bir kere bile gitmemiştim çünkü korkuyordum gelenler sadece “delirmiş bu” diyordu başka hiçbir bilgi edinemedim.
Sonbahardaydık, ikimiz bahçede oturmuş ileride ne yapabiliriz insanlar için bunu konuşuyorduk gerçekleştirmek istediğimiz tek bir hayalimiz vardı. O da bir alt mahallede yaşayan yaşlı kadının evinin yerine çok lüks bir apartman yapmak ve onu da oraya yerleştirmek. Garip bir kadındı. Yüzündeki çizgiler sanki bir tür kötülüğün simgesiydi her bir çöküntü bir ruhu emiyordu hayattan. Ama yalnızdı çocukları yoktu hiç uğramıyorlardı annem bazen yemek götürüp getiriyordu. Deniz mavisi gözlerinin içindeki acımasız bakışlarıyla sakin denizdeki korkunç canavara benziyordu. Ona yardım etmeyi sırf bu yüzden istiyorduk bugüne kadar hiç minnet duymamış gibiydi. Belki ona verdiğimiz ev için bize geriye kalan kısa yaşamında teşekkür edecekti.
-şimdi düşünüyorum da çok mu gaddarca bir plandı bu?-
Arzu'yla hayallerimizden bahsederken birden gitmeliyim dedi. Ne olduğunu anlayamadan her zamanki gibi ormana doğru koşmaya başladı varamadan yere yığılıp kalmıştı. Artık yanına kimse yaklaşmıyordu biliyorlardı ki bir süre sonra bağırarak kalkacak ve ormana doğru gidecek ve peşinden hiç kimse.
Yerde öylece yattı hiç ses çıkarmadı onu öylece izledim. Bütün dertlerinden kurtulmu gibiydi. Birden ayağı kalktı ve bana “benimle gel lütfen” dedi. Bunu yapabileceğimden emin değildim. Koşarak uzaklaştı ve arkasından gittim. Hangi cesaretle yaptım bilmiyorum.
Okulun oradaki orman çok fazla geniş değildi kaybolma ihtimali yoktu sadece bahçeyi doldurmak için yapılmıştı ama iki dağ eteğinin arasında güzel bir görüntü yaratıyordu. Kırmızı-kızıl renkleri mükemmel harmanlamıştı doğa kayınlar, çınarlar.
Biraz yürüdükten sonra onu kaybettiğimi düşündüm etrafıma bakındım bulamadım. Aklıma bir yer gelmişti arada bir okuldan kaçtığımızda hep bir ağacın altında oturur güneşin yaprakların arasından süzülüp küçük böceklerin üzerinde yaptığı ışık oyunlarını seyrederdik. Oradaydı yerde iki büklüm yatıyordu. Ağlayıp ağlamadığını anlamak zordu hiçbir zaman anlamamıştım zaten.

-Arzu?

Cevap vermedi uzun dalgalı saçları toprağa değiyordu. Yapraklar saçlarının arasında belli olmuyorlardı hafif sarı ışık kızıl saçlarını karamele çevirmişti gölgede kalanlar ise çikolata rengine benziyordu. Birkaç saç tutamının arasından burnunun bir ucu görünüyordu bembeyaz, dudakları ona karşıt derece de zıt kıpkırmızı ormana ait gibiydi eriyip toprağa karışsa kimse fark edemezdi. Koluna dokundum.

-Arzu?
-Daha önce neden gelmedin?
-Ben.. sadece, bilmiyorum.
-Beni bir tek sen anlayabilirdin.
-Neler oluyor?
-Bana ne olduğunu buldum.
-Ne?
-....
-Arzu?
-....
-Cevap ver....

Bağırmaktan boğazım acımıştı demir tadı vardı kan mı gelmişti? Bilmiyorum çok uykum var uyumak istiyorum. Göz kapaklarımı hissedemiyordum, belki de yoklardı...

-Nefes al. Beni duyuyor musun? Nefes al!
-Ambulans çağırdınız mı?
-Nefes al hadi bir.. iki.. üç... dört...
-Nefes al hadi!

Nefes alamadığımı hissediyorum bir okyanusta durdukça derine iniyormuşum gibi. Kulaklarım basınçtan patlayacak gibi Hiçbir şey hissedemiyorum. Parmak uçlarımda tatlı bir his var ferahlık aslında.
Değil. Çok canım yanıyor! Çok. Anlamıyor musun?
Bana bunu neden yapıyorsun?

-Bizimle kal ölmek için çok erken. Hadi nefes al! Ambulans daha gelmedi mi?

“Bir daha yapmayacağım.”

Canımı yakıyorsun.

“Benimle oynama.”

Sana ne yaptım?

“Yalan söyledin.”

-Nefes alıyor! Nefes alıyor!....

“Zamanın birinde bir küçük kız vardı. Eskiden onunlaydım ama öldü çok bunaltıyordu beni. İstediğim şeylere karşı çıkıyordu hep senin kız da öyle mi dersin?”
“Benimki uysal daha bir şeyine karışmadım pek. Biraz yalnız kalması gerek ama çok dışarıda evde kalsın diye her şeyi yapıyorum ama olmuyor. Elbet bir gün evde yalnız kalacak.”
“Çok yavaşsın ben 3 ayda benimkini tek başına eve çıkmaya ikna ettim.”
“Gayet mutlu ama böyle yaşamaktan.”
“Dünyanın kanunu bu sence Azrail görevinin yüzde onluk bir kısmını nasıl kazanıyor sanıyorsun? Bizim sayemizde.”
“Nasıl yani?”
“Senin o bunalıma soktuğun kızlar oğlanlar bir süre sonra kendini deli sanmaya başlıyorlar. Doktora gidip bir sürü ilaç alıyorlar ama bilmiyorlar ki bizi asla tedavi edemezler yazık.”
“Ama o ilaçları alan herkes kullanım boyunca iyileştiklerini söylüyor.”
“Yanılıyorsun aslında iyileşmiyorlar. Sadece onların söylediklerine pek karışmıyoruz ve karşı çıkmıyoruz ama hep konuşuyoruz. Bir süre sonra sürekli uyumaktan sürekli baş ağrılarından sıkılıp ilaçları bırakıyorlar işte o zaman daha çok konuşuyoruz ve en sevdiğim sonuç! Ölüm.”
“Ne?”
“Ben gitmeliyim birazdan uyanır.”

…

“Günaydın meleğim bugün çok güzel görünüyorsun. Tıpkı yalnızlıktan yüzün solmuş gibi.”

Senden nefret ediyorum.

“Etmelisin.”

Bir gün olacak hiç uyanmayacağım ve o zaman sen susacaksın.

“Memnuniyetle küçüğüm.”
Nerdesin? Tamam geliyorum kıpırdama.

"Nereye?"

Sana hesap vermek zorunda değilim.

"Son zamanlarda çok alıngansın doktora görünmelisin."

Doktorla işim yok benim. İşim seninle.

"Benimle ne işin olabilir ki?"

Boşver.

"Sen bilirsin. Güle güle."

Hiç bir zaman rahat bırakmıyor. Sürekli peşimde. Neden çağırdılar ki şimdi beni babama bir olmuş olamaz ne oldu ki? Yürürken bir yalnızlık var sanki içimde yine kalbim sıkışıyor ruhumun derinliklerinde sefaletin hüküm sürdüğü duygu mahzenimde bugün duvarlar üzerime geliyor. Aynı şehvet kalmadı ki yüzümde oturup saatlerce düşünecek bir konu bile bulamıyorum, eskiden günlerce oturduğum sandalyemde. Perdelerim kirlendi. Karşıdaki çocuk böyle beğenecek mi ki diye bile düşünmüyorum. Sahi nereye gidiyorum böyle? Adımlarım hızlı aksine nefesim bir o kadar yavaş akciğerlerimde. Sanki gözlerimi kapatıyorum yeni gelenlere. Yine aynı tablo karşımda binlerce enstantane. Yoluma devam ettikçe ayaklarıma bin tonluk yükler bağlamışsın gibi yavaşlıyor durmuyor ama duruyormuş gibi geliyor aklım yine bana yüzlerce oyun oynuyor. Nereye uzun süre baksam hemen değişip korkunç bir canavara dönüşüyor. Gözümün daldığı duvarlarda lekelerden tablolar yapıyorum. Resim yeteneğim olsaydı anlatırdım herkese ama yok. Çok konuşuyorum yine...

- Kim o?
- Benim anne.
- Hah. Nihayet geç içeri.
- Baba?
- Hoş geldin.
- Neler oluyor? Ne yaptım yine size?
- Arzu kim?
- Ne?
- Arzu kim?

Arzu... Arzu'yu nereden öğrendiler ki? Ne anlatıcam onlara gerçekleri mi? Bildiğim gerçek bile yokken suçu benim üzerime mi atacaklar?

- Anne eski bir arkadaşım.
- Hiç ismini duymadık.
- Çünkü okulda bir sene okudu sonra...
- Sonra ne?
- Ben geldiiiiiiiiim!!!!!!!!!

Nasıl yani? Bu gerçek olamaz. On yıl önce bıraktığım gibiydi. Saçları biraz daha mı koyulaşmıştı? Büyük güzel dudaklarının arasından inci gibi parıldayan dişlerin arkasına mı saklanmıştı solgun gözleri? Bu kadar hayat enerjisi ona fazlaydı her an patlayacak gibi duruyordu. Sonu gelmeyecek gözyaşları gibi.

- Sen? Nasıl geldin?
- Neden bu kadar çabuk unutuyorsun. Alt tarafı okumak için yurt dışına gittim. Sana döneceğimi söylemiştim değil mi?
- Sehra teyzecim biz biraz dışarı çıkabilir miyiz?
- Tabi yavrum. Kendinize iyi bakın.
- Görüşmek üzere.

- Ne işi var senin burda?
- Neden özlemedin mi beni?
- Senin yüzünden yalnız başıma yaşıyorum başıma lanet olası bir bela sardın umarım mutlusundur ve kendininkinden kurtulmuşsundur.
- Evet kurtuldum. Bu yüzden burdayım seni de kurtaracağım.
- İstemiyorum.
- İstiyorsun. Bunu hissedebiliyorum.
- İstemiyorum dedim Arzu uzatma ve bir an önce dön git.
- Kurtulamayacaksın. Esiri olarak alacak seni anlamıyor musun? Hadi benimle gel, sana yardım edeyim lütfen.
- Nereye gidiyoruz.
- Yaşlı teyzeyi hatırlıyor musun?
- Evet.
- Bütün herşeyi başlatan o ona gidiyoruz işte.
- Umarım bir şey olmaz.

Bütün bunların sebebi içimden onu öldürmek bile geçiyor. O kadından nefret ediyorum. Ona yardım etmek de hiç içimden gelmiyordu zamanında zaten. Hep nefret ettim.

- Kimsiniz?
- Benim Arzu aç kapıyı.
- Gidin buradan size yardım etmeyeceğim.
- Lütfen zor durumdayız.
- Kurtulmanın bir yolu yok artık benden çıktı bu iş.
- Aç kapıyı! Bize yardım etmek zorundasın.
- Zorunda falan değilim gidin buradan.

Zar zor konuşan bir kadına göre çok direniyor. Kapıyı biraz zorlasak gireriz aslında ama saygısızlık olur. Gerçi saygısızlığı seneler önce yaptı ama yine de biraz daha konuşacağız.

- Lütfen konuşalım sadece konuşacağız.
- Söylenecek söz yok karar verildi. Kadere razı olmak zorundasınız.
- Kader diye bir şey yok. Aç!

"Aç kapıyı Müreska."

Sen? Ne işin var burda?

"Bana yalan söyledin küçük kız."

Sana neden doğruyu söyleyeyim ki bütün gün kafamın içerisinde dolaşan sensin baksaydın!

"Bakmak bir işe yaramıyor ki. İnsanlar gibi sen de dürüst değilsin."

Ben de insanım bundandır.

"Yanılıyorsun."

Yanılıyorsun nedir? Yine hangi ruyadayım uyandır beni hadi oyunlarından bıktım artık hadi.

"Tamamen gerçek. Girin içeri."

- Sadece konuşacağız.
- Sen onu duyabiliyor musun?
- Görebiliyorum bile.

"Sen göremezsin."

Neden?

"Görevim bu."

Ne görevinden bahsediyorsun sen?

"Gözlerini kapat."

Hayır rahat bırak beni.

- Söylediğini yap yoksa işler daha da kötüleşir.
- Neden söylediğini yapayım ki? Bütün gün yapıyorum zaten.

"Benden kaçtığın zamanlar hariç."

O zaman sen de benden kaç.

"Tut onu Arzu!"

- Arzu yapma!

"Tut onu yoksa eskiye dönersin."

- Arzu yapma canımı yakacak lütfen yapma!
- Eskiye dönmek istemiyorum.
- Lütfen!
- Üzgünüm.

...

Sıcaklık tüm bedenimi kapladığında uykuda olacağım. Belki de edebi bilemiyorum.

"Yalan söylemeyecektin."

Yalan söylemedim bütün itiraflarım gerçekti.

"İtiraftan; yalnızca başını eğdiğinde sözcükler dudaklarının arasından çıkıp göğsüne çarpıp geri döndüğünde kork, başka zaman değil."

Mertapay

2011-08-26T19:32:00.003+03:00

Durup düşünecek zamanı yoktu, harekete geçmesi gerekiyordu evet harekete geçmek!
Üç gecedir neredeyse hiç uyumadan düşünmüştü. Bir şeylere başlaması gerekiyordu enerjisinin tamamen tükendiğini biliyordu ama…
Son bir gayret oturduğu koltuktan kalkmayı başarmıştı, doğruca banyoya doğru yöneldi
En azından diğerleri onu böyle görmemeliydi. Sona yaklaştığının farkında olsalardı onu kolaylıkla yok edebilirlerdi.
Hemen sıcak suyu açtı öylece altına girdi. Suyun altında kıyafetlerini çıkarmayı seviyordu, ıslak kıyafetlerinin vücudundan ayrılırken bıraktığı yapışkan hissi seviyordu, biri bilse deli olduğunu düşünürdü kimse bilmiyordu, önemli de değildi.
Bir güzel temizlenip duşun altıda bekledi suyu hafifçe kıstı, sanki yağmur damlası gibi damlaların yüzüne vuruşunu dinledi, dilini hafifçe çıkardı ve suyun altında dans edercesine gezdirdi bu onun için bir zevkti. Bu kadarının yeteceğini düşünüp musluğu kapattı, üzerine havlu almadan doğruca aynanın karşısına geçti kendini incelemeye başladı, böyle şeyler nasıl gerçek olur diye düşündü. Saçlarına baktı uzun dümdüz açık kahverengi saçları varken şimdi kızıla çalıyordu bir tür mühür gibiydi bu tırnakları da öyle olmuştu. Yeşil gözlerinin etrafındaki hale koyu kızıl bir renge bürünmüştü, dudakları şehvetle parlıyordu. Eskiden de güzel olduğunu düşünüyordu ama şimdi sanki her şeyi elde edebilecek kadar ateşliydi. Yüz hatları da giderek düzgünleşiyor, yüzünde bulunan ufak tefek yaralar artık tamamen geçiyordu. Karar verememişti bu bir son muydu yoksa yeni bir başlangıç mı?

Dayanabileceğini düşünmüyordu ama fazla bir seçenek bırakmamışlardı daha doğrusu sormamışlardı. En yaşlı olanı sen seçilmişsin diyordu, bunun neresi seçilmiş demeye fırsat bulamadan diğerleri onu kollarından tutup kıpırdamaması için tutmuşlardı.
Yaşlı olan elinde tuttuğu asayı kızın kalbine saplamıştı, ölmek bu işte diyordu içinden.
Nefes alamıyor, ciğerlerinin suyla dolduğunu hissediyordu. Boğazında garip bir tat vardı sanki ağzı, dili, dişleri ona ait değillerdi. Uyandığında anlayabilmişti ancak değişim geçirdiğini.
Aynada son kez kendine baktı, sırtını dönüp vücudunun iki yanında bulunan simetrik yaralara takıldı gözü böyle bir şey kolay olmayacaktı, daha önce hiç değişmemişti ama acıtmamalıydı bunları sonra düşünürüm deyip banyodan çıktı ve üzerine kırmızı kazak ve pantolonunu giydi, kırmızı parlatıcısıyla dudaklarını daha da belirgin hale getirip evden ayrıldı. Merdivenleri inerken ayakları sanki geriye doğru gidiyordu fakat başka çaresi yoktu.
Arabasına bindi ve yol almaya başladı, hazır olmadığını düşündü evet, evet hiç hazır değildi. Mecburdu!
Şehirden ayrılırken kalbinin hızlı hızlı çarptığını fark etti nasıl dayanacaktı?
Yol hemen önünde ikiye ayrılıyordu, sol taraftaki dar patikanın hemen önündeki tabela da şarap evine hoş geldiniz diyordu. Burası küçük bir şarap eviydi, eskiden şehrin ileri gelen zenginleri şaraplarını hep buradan alırlarmış, sonra evin sahibi batmış ve kullanmaları için Mertapay tarikatına satmış, bu tarikattan haberleri yoktu ebette, bir gün canlarını alacaklarını bilselerdi satarlar mıydı?

Evin hemen arkasındaki garaja bir yere park etmesini göstermişti, arabasını usulca park edip kapıda duran görevliye başıyla selam vererek içeriye girdi.
İçerisi normal bir ev düzeninden biraz farklı döşenmişti neredeyse hiç mobilya yoktu, tahta parkelerle kaplanmış salon karşılıyordu gelenleri, eskimiş ahşap kokusu bütün evi sarmıştı.
Çoktandır kullanılmayan iki oymalı ahşap yemek masası vardı salonun en ucunda.
Duvarlar tarikat havasına uygun koyu kırmızı renkle boyanmış üzerlerine ay ışığı ayinleri çizilmişti. Salonda tek başına olmadığını biliyordu ama bir şekilde korkunçtu.
Tiz bir çan sesi duyuldu ortalık hareketlenmeye başladı, ne yaptıklarını anlayamadı.
Herkes bir yıldız biçiminde bir şeklin orada yuvarlak oluşturuyordu parkelerin üzerinde bir çeşit beş köşeli yıldız vardı beş kişi yıldızın uçlarına doğru yürüdüler, sonraki dört kişi, beş kişinin arasına yerleşti kalanlarda yıldızın etrafında çember oluşturdular. Geriye sadece kızla diğer genç oğlan kaldı.
Gurubun en yaşlı olanı odaya girdiğinde odanın havası birden gerildi, asa sol elinde duruyordu adamı inceleme fırsatı daha önce olmamıştı.
En fazla altmış beş yaşlarında diye düşündü yüzü çok fazla kırışmamıştı, güçlü bir duruşu vardı yaşına göre sağlamdı geniş omuzları eskiden bir yüzücünün vücudu gibi olduğunu rahatlıkla söyleyebilirdi. Koyu kahverengi gözlerinin etrafında kızıl haleler vardı herkes gibi ama bir lider olduğu baktığı anda anlaşılabilirdi.
Elinde tuttuğu asanın üzerinde garip şekiller vardı üç oklu mızrak figürleri ile şeytan boynuzu arasında belli belirsiz şekiller dönüyordu asanın üzerinde, elinde duran kısmı kızılkurt oymasından oturtulmuştu. Yaşlı olan şimdi yıldızın ortasındaki alev şeklinde duran desenin tam ortasında duruyordu asayı yere iki kere vurunca herkes eğilip selam verdi, kalın boğuk ve otoriter ses tonu ile konuşmaya başladı.

‘’ Ben ….. Bugün sizleri buraya çağırmamın sebebi aramıza yeni katılacak olanları takdim edecek olmam.’’
Herkes bir anda dönüp kızla oğlana baktı, her an nefesi kesilebilirdi onca kızıla çalan gözlerin bakması gerçekten korkutucuydu, önlerine döndüğünde kaldığı yerden devam etti.
‘’ Öncelikle onlara görevleri anlatmak istiyorum. Bundan yüz bin yıl önce atalarım Tanrı’dan önemli bir görev aldılar. Bizler bu görevleri halen yerine getirmek için çalışıyoruz her gün yeni bir görev geliyor. Bir kısmımız asil kandan doğdu’’ yıldızın uçlarında duran beş kişiyi göstererek. ‘’ ve dört kişi kırma kan olarak dünyaya geldiler. Diğerleri yeteneklerine göre buraya seçilip kabul edildiler. Ölümsüz değiliz ancak istediğimiz zaman ölümsüzlüğe sahip olabiliriz tabi Tanrı’ya ihanet saymaz iseniz. Bunun için önce sadakatinizi kanıtlamak zorundasınız. Her birinin ayrı bir görevi var bir araya geldiğimizde Tanrı’mız ile bire bir görüşme sağlayabiliyoruz onun dışındaki görevler Cebrail aracılığıyla iletiliyor. Beş asil kanın her birinin kontrol ettiği elementler var ateş, hava, su, toprak, kan! Amacımız dünyada kendi içerisinde sıkışıp kalmış ölümlüleri kutsamak. Dört kırma kan ise geçmiş, gelecek, aydınlık ve karanlığı temsil eder… Sen! ’’
Koşar adım kaçmak istese de kıpırdayamamıştı, adam parmağını sanki suçlarmışçasına kıza doğrultmuştu e—evet diyebilmişti en sonunda.
‘’Sen karanlıkta kalanları ağırlayacaksın ve sen! Sen aydınlık ile yol göstereceksin.’’
Hiç biri gerçek olamazdı karanlıkta kimi nasıl ağırlayacaktı? Ne zamandan beri garip yaratıklar Azrail’in görevlerini ellerinden almışlardı? Adam hiç durmadan konuşmaya devam ediyordu…
‘’karanlığın temsilcisi öne çık!’’
Hafif uzun boylu, zayıf bir genç çıktı ortaya başını bir anlığına kıza çevirmişti hoş bir çocuktu kırma kan olduğunu söylemişti yaşlı adam, demek ki anne ya da babası asildi. Yüzü ince ve uzundu, elmacık kemikleri kırmızı ve dışarıya doğru çıkıktı, hafif bronz bir teni vardı sanki ölçüleri mükemmel bir şekilde alınmış, bir şekilde gözleri ağzı burnu resim misali büyük bir uyumla duruyorlardı. Dokunsan kırılacak gibi…
‘’sen kıza yol göstereceksin.’’dedi yaşlı
‘’emirleriniz benim için bir zevktir.’’dedi genç olan.
Kıza dönüp gülümsedi çocuk, onu gördüğünde aklı başından uçmuşçasına hayaller gördü, kalbini kasıp kavuran garip bir sanrıyla. Anlatılanları artık dinlemez olmuştu bir süre sonra kendine gelebildi ancak, yaşlı olan aynısını diğeri için de söylemiş olmalıydı.
Şimdi toplantı vakti demişti adam salondaki herkes –kız ve oğlan hariç- tamam kelimesini sanki başlarıyla havaya kazırlar gibi öne eğilip evet anlamında sallamışlardı. Şimdi Tanrı ile görüşme vaktiydi ikisine hazır olmadıklarını söyleyip dışarıda beklemelerini söylemişti. Evin tek hizmetkârı onlara bahçeye kadar eşlik etmiş ve toplantı bitene kadar yanlarından hiç ayrılmamıştı.
‘’içeride olup bitenleri öğrenmeye hakkımız var.’’dedi yeni oğlan.
‘’zamanı gelince öğreneceksin.’’demişti bir ses. Karanlığın lideri tam arkalarındaydı ses tonundaki otoriter havaya hayır demek neredeyse imkânsızdı, konuşurken sesi asla titremiyordu kendinden o kadar emin duruyordu ki, duruşu kurt kadar asil, bakışları insanı bir bıçak gibi kesiyordu. Çekim etkisinden kurtulmak için saçma sapan bir şeyler geveleyebilmişti hiç duyulmayan ses tonunda.
‘’benimle gel başlamamız gerekiyor.’’
Tamam, kelimesini öylesine bağırarak söylemişti ki duyan karşısındakinin sağır olduğunu düşünebilirdi. Çocuk gülümseyip içeri girdi kızda arkasından.
Salonu boylu boyunca geçip kitaplarla dolu bir odaya girdiler, kütüphanenin hemen ortasında altın varaklarla süslenmiş bir geçit kapağı bulunuyordu, önünde durdular. Çocuk kapağı kaldırıp içeriye girdi, içerisi çok karanlıktı basacağı yeri bile göremiyordu giremem diye düşündü ve bekledi bir süre sonra çocuk elindeki meşale ile kapağın önüne geldiğinde içerisi aydınlanmıştı artık gidebilirlerdi.
‘’dikkat et basamaklar eskisi kadar sağlam değil’’
Kız da harfiyen uydu. Dar ve kemerli koridoru geçtikten sonra yolun şaşırtıcı bir biçimde beşe ayrılıyordu beş asil yönetici diye düşündü. Her birinin üzerinde farklı elementleri temsil eden freskler bulunuyordu. Kanlı ok figürleri bulunan bir kapının hemen önünde durdular çocuk kapıyı hiç zorlanmadan açtı ve içeriye girdiler.
Sönmüş mum, gaz yağı ve ağır baharat kokuları karışmıştı odanın havasına, çok geniş değildi raflarda baharat kavanozları ve çok eski parşömenler duruyordu odanın hemen ucunda iki sandalyeli eski bir masa sanki bir şeye yer açılmış gibi ileriye ittirilmişti.
Sandalyeye oturmasını söyledi ve hemen arkasında bulunan raflardan birinden birkaç kâğıt çıkarmıştı kâğıtlar rulo haline getirilmiş ve üzerinde kırmızı mürekkeple yazılan bir çeşit mühür bulunuyordu. Parşömeni eline aldığında garip damganın iki kılıç üzerine oturtulmuş şeytan başı olduğunu gördü. İçini açınca büyükçe bir çember içine oturtulmuş beş köşeli yıldız hemen etrafını çevreleyen yedi farklı burcu simgeleyen şekiller vardı. Burç simgelerinin hemen aralarında duran altı duyu organını temsil eden figürler altı köşeli yıldız içine oturtulmuştu fakat beş duyu organı yok muydu diye düşündü çocuk açıklamaya başlamıştı çoktan.
‘’beş duyu organı olduğunu biliyorsun ve altıncısını merak ediyorsun değil mi? O zaman şu mercek ile biraz daha yakından bakmalısın.’’
Kız ışığı açıp merceği yaklaştırdığında gördüğü şey karşısında hayrete düşmüş gibiydi bu bir insan siluetiydi sırt kısmı çizilmişti ve iki eşit simetriyle kol şeklinde iki şey çıkıyordu.
‘’Bu senin sırtında olanla aynı. Bu bir kafes yakaladığın ruhu hapis etmek için özel bir güç. Senin bedeninde yaşayacaklar, zamanı geldiğinde -Tanrı onları senden istediğinde- onları teslim edeceksin. En ağır görev onlarla birlikte yaşamak aranızda duygusal bir bağlantı olabilir ya da çok sık rastlanmasa da onların seslerini duyabilirsin sakın şaşırma bu senin işin.’’
Bir parşömen daha aldı bunda ise birinci ağızdan yazılmış ruh yakalama raporu vardı okumaya başladı.
‘’ Daha önce hiç yapmamıştık zor olmayacağını düşünüyorduk fakat sandığımızdan daha güçlüydü yıllardır bu durumda olduğunu tahmin edebilmiştik artık önemli değildi onu öldürdük ormanda kaçarken bir eve girdi diğerlerine onu yakalayıp buraya getirmelerini söyledim. Onlar onu ararlarken yere Tanrı varis ayinindeki figürü çizdim adamı getirdiklerinde onu beş köşeli yıldıza tam bir simetriyle yerleştirdik hataya yer yoktu. Hepimiz aynı şeyleri söylemeye koyulduk –Tanrı seni affetsin- adam bacaklarını garip şekillerde hareket ettirmeye başladı bacaklarını kasıklarına doğru çekip acıyla bağırıyordu daha sonra ellerini parmaklarından olağanca kasıp ince bir feryatla sustu. Artık hareket etmiyordu alnından uçuk kırmızımsı bir ışık süzüldü sonra bütün vücudunda yaralar açılmaya başladı damarlarında kan yerine sanki bu ışıktan dolaşıyor gibiydi. Işık beyaza çalan bir renk tonundan bulut oluşturup tam önümde hızlı hızlı daireler çiziyordu sırtımda bir acı hissettim sanki ciğerlerimi neşter ile söküp alıyorlar gibiydi. Karşımda duran bulut bir anlığına durdu ve yüzüme şiddetle çarptı düşecekmişim gibi hissettim bir süre kendime gelmedim başım dönüyordu durulduğumda sırtımda bir ağrı kalmıştı garip diye düşündüm bunlar gerçek olamazdı ama görev buydu ve bunu yerine getirmiştik.’’
Adamın sırtına olanlar neydi orada ne vardı? İyi bir şey mi yapıyorlardı yoksa yaptıkları şey zevkti ve bunu Tanrı kılıfına mı uyduruyorlardı? Sormaya korkuyordu.

Gülcan

2011-08-26T19:26:00.001+03:00

Küçük bir kız çocuğuydu içinde hayalleri barındıran her şeyden önce minik bir kız. Sözcükleri bile kendince sınırlı ama hayal dünyası bir o kadar geniş.

Yine hayaller kuruyordu o gün kendince oyun arkadaşları vardı hayalince yarattığı onlarla güzel bir güne hazırlık yapıyordu her zaman ki gibi kalktı saat 8i geçiyordu annesi çoktan işe gitmiş olmalıydı babası da öyle. Kalktı ilk önce onları bir kontrol etti evet gitmişti yine onun günlerinden biri başlıyordu. Önce banyoya gidip elini yüzünü yıkadı sonra giyindi işe hemen koyulmalıydı öğlen olmasına çok az bir zaman kalmıştı çıkıp oynamalıydı. Annesi her gün saat 12.30 da işten gelir Gülcan’ı uyandırır ona yemek hazırlardı onun bu kadar çok uyumasına aslında çok kızıyordu ama Gülcan içinden bu olaya çok gülüyordu çünkü onunla bir uyanıp evden kaçıyordu buda onun en sevdiği oyundu. Saat 9 u geçiyordu ve Gülcan hazırdı ayakkabılarını giydi bağcıklarını bağladı aynaya son bir kez baktı ufak tefek ama güzel bir kız çocuğuydu güzel olduğunun o zaman da farkındaydı uzun dalgalı açık kahverengi saçları vardı bal renginde gözlerini kocaman kırmızı dudakları tamamlıyordu yüzü tam orantılı ve düzgün hatlara sahipti. Vücudu o yaştaki bir kıza göre çok güzeldi kendine şöyle bir baktıktan sonra evet hazırım dedi. Anahtarlarını alıp kapıyı kapattı ve doğruca gizli arkadaşlarıyla buluştu bu arkadaşlarını kimse bilmemesi gerekiyordu çünkü bilinmemesi gerektiğini öğrenecek yaştaydı onlar diğer insanlara göre kötüydüler. Aileleri yoktu ama diğer arkadaşları gibi değildiler hep dışarıdaydılar yani özgürdüler hep özgür olmanın hayallerini kurardı Gülcan o günün geleceğini ve artık o da onlar gibi ailesine bağlı olmayacağı günün hayallerini. Aslında annesini çok seviyordu ama biraz fazla çalışıyordu, gereğinden fazla. En güzel gülümsemesi ile onlara doğru yaklaştı onlar da gülümsüyordu arkadaşlarını hiçbir şeye asla değişmeyeceğinin farkındaydı. Bugün de diğerleri gibi sanıyordu ama yanılmıştı çok planlı bir hayatı vardı kendine göre her şeyi ayarlamak zorundaydı çünkü yakalanma riskini göze alamazdı annesini üzmeyi hiç istemezdi. Hepsine selam verdi nasılsınız diye sordu iyiyiz dediler ama iyi olmadıklarını biliyordu dışarısı geceleri çok soğuk oluyordu Gülcan bile geceleri evde olmasına rağmen ince bir battaniye ile örtünüyordu burada yazları böyle geçerdi ve onların hala hayatta kalabilmelerine şaşırıyordu bunu onlara soramazdı çünkü sormamalıydı üzülmelerinden korkuyordu. İçlerinden en güzel olan kendinden biraz daha büyük Ali’ydi güzel mavi gözleri vardı yaşıtlarına göre uzun boyu ufak tefek kılları vardı yüzünde, sorduğunda büyüdükçe herkeste çıkacağını söylemişti ve kendisinde hiç böyle bir şey olmasını istemiyordu çünkü kötü görüneceklerdi ah tanrım bir kızda böylesine iğrenç şeyler onun için kabul edilemezdi. Anlaması için büyümesi gerekiyordu büyüyecekti bugünden sonra Mehmet oyun oynamayı teklif etmişti en sevdikleri oyun birbirlerine ilginç deneyimlerini anlatmaktı. Gülcan’ın yaşadığı öylesine büyük deneyimi yoktu çünkü onlara göre o bir ana kuzusuydu.

Ali başladı anlatmaya dün gece ilk defa bir şeye şahit olmuştu ve bir daha denemek için sabırsızlanıyordu. Ergenlik çağına girmiş bir delikanlıydı ama kimse ona bu derece önemli bir şeyden bahsetmemişti onlara anlatılanlar hep kötü tarafıydı hayatın. Anlatmaya başladı dün gece bir kızla birlikte olmuştu bütün detayları ile anlattı Gülcan o kadar hayretle dinliyordu ki anlatılanları bütün gücüyle anlamaya çalışmasına rağmen hiçbir şey anlamadı.
Ali’nin karşı konulamaz bütün arzusu Gülcan’ın hayatını değiştirecekti artık büyüyecekti.
Ali den hoşlandığını itiraf etmenin vakti idi fakat onun aklı bugün nedense hep başka bir yerdeydi. Beklemesi gerekecekti. Mustafa, deniz ve Mehmet’in sıkıcı aşk hikâyelerini dinledikten sonra saatini kontrol etti saat 12 ye geliyordu artık gitmeliydi. Ali ona seni eve bırakabilirim demişti inanamadı beklediği gün bu muydu? Hemen kabul edip yola koyuldular sokağın başına geldiğinde Gülcan teşekkür edip buradan sonra kendi gitmek istediğini eğer onu birisi görecek olursa bir daha onlarla görüşemeyeceğini söyledi. Aliye küçük bir öpücük verdi ve ayrıldı. Ali’nin içindeki o duygu uyanmıştı yanağına konan yumuşacık bir öpücük bütün hormonlarını harekete geçirmişti. Kızardı aklından binlerce açık seçik sahne geçti Gülcan’ı hemen altında yatığını ve zevkten yüzünün aldığı ifadeyi görmeye çalıştı sonra toparlandı olmamalıydı böyle bir şey, Gülcan onun kardeşiydi görüntüleri aklından sildi geriye dönüp gitti.

Annesi gelecekti acele etmeliydi kıyafetlerini çıkardı aynı şekilde yerine koydu pijamalarını giyip yatağıma girdi beş dakika kalmıştı gözlerini kapattı ve hayallere daldı evden gideceği günün üzerine düşler başladı akmaya gözlerinin önünden, gülümsedi. Annesi kapıyı açtığında bütün görüntüler gitmişti başucuna geldi hissedebiliyordu Gülcan diye seslendi, tepki vermedi önce tekrar seslendi Gülcan uykulu ses tonuyla cevap verdi hoş geldin anne. Hadi kalk artık elini yüzünü yıka sana bir şeyler hazırlamaya gidiyorum dedi, Gülcan gülümsedi hınzırca… O çoktan uyanmıştı. Elini yüzünü yıkadı ve mutfağa geçti her zamanki sahneler hep aynıydı içinde peynir olan küçük tost ve taze sıkılmış portakal suyu annesi ona iyi bakıyordu hakkını vermek gerekirdi. Kız yemeğini yedi annesi bulaşıkları yıkadı ve öpüştükten sonra annesi ona uslu durmasını ve yabancılara kapıyı açmamasını tembihledi sonra kapıyı kilitledi, arabasına bindi ve oradan uzaklaştı. Gülcan televizyon izlemeye karar verdi yazın yapılacak bir şey bulamıyordu sadece kanal değiştirdi gördüğü bir belgeseli izlemeye başladı ne kadar da sıkıcı bir gün diye düşündü bir kez daha annesinin hiç gelmemesini istiyordu onun için gün sabahtandı ve bitti. Artık gece bastırmış gibiydi ve sabah olmasına tam 18 saat vardı iç geçirdi ve izlemeye devam etti. Birden çok garip bir şey oldu kapı çalındı normalde kimse gelmezdi annesi paketleri ya da faturaları için hep iş adresini verirdi kapıya doğru yöneldi kim o diye sordu cevabı oldukça ilginçti ben Ali diye cevap vermişti çünkü ali olamazdı yakalanmayı göze alamazdı kesin önemli bir şey olmalıydı gülümsemesi ile kapıyı açtı ne oldu yoksa kötü bir şey mi diye sormaya kalmadan alinin en muhteşem haliyle karşısında gördüğünde hiçbir şey olmadığını anladı. Neden geldin diye sordu seni özledim dedi çocuk. Gerçekten özlemiş miydi öyleyse bugün bir mucize gerçekleşiyordu. Dışarı gelir misin diye merak ettim dedi neden dedi Gülcan göstermek istediğim muhteşem bir yer var dedi genç çocuk Gülcan heyecanla kabul etti Ali’ye sokağın başında beklemesini hemen hazırlanıp geleceğini söyledi Ali gülümseyerek oradan ayrıldı. Gülcan hemen giyindi dişlerini fırçaladı ve dışarı çıktı Ali’nin yanına geldi. Ali hadi bakalım gidiyoruz dedi Gülcan heyecanla Ali’yi takip etmeye başladı büyük bir kentte yaşıyordu fakat oturdukları yer pek büyük sayılmazdı ve oradan pek uzaklaşmazlardı. Evlerinden iki sokak ötede büyük bir cadde vardı. Caddeyi aştılar ve yeni sitelerin yapıldığı boş araziye geldiler binalardan biri bitmişti işçiler diğeri için çalışıyorlardı burası boştu. Yeni evim nasıl diye sordu Gülcan’a burası mı diye karşılık verdi şaşırarak evet dercesine kafasını salladı genç oğlan büyükçe bir minder bir battaniye ve de bir yastığı vardı Ali’nin burada nasıl uyuyorsun demek istedi ama sustu Ali, otursana dedi yumuşak ses tonuyla Gülcan hayır demedi minderin üzerine oturdular beraber saatlerce konuştular işçiler artık gitmeye başlamıştı hava geç kararıyordu bu yüzden gittiklerini anlayamadı sohbetleri her zamankinden daha eğlenceliydi birbirlerine şakalar yapıyorlardı ve delicesine kahkahalar atıyorlardı tanrım ne kadar güzellerdi sanki iki âşık gibi diye geçirdi içinden Gülcan saatine bakmak için koluna baktı fakat takmamıştı en büyük hatayı daha başında yapmıştı şimdi nasıl anlayacaktı saatin kaç olduğunu Ali’ye saat kaç diye sordu ali bilmediğini söyledi erkendir deyip teselli etmeye çalıştı ama içine bir kere bir kuşku düşmüştü kızın gidelim o zaman dedi aliye ali daha erken hem havanın kararmasına daha çok var kararınca gidersin olmaz mı dedi olamazdı bu davranışı annesi hiç affetmezdi babası geç geliyordu fakat annesi babasına söylerse neler olabileceğini düşünmek bile istemiyordu. Annesine bile birkaç defa çok kötü bağırdığını duymuştu kendisine de bağırırsa bu katlanılmaz olurdu ve bütün geceyi ağlayarak geçirmek istemiyordu. Ayağı kalktı gidelim dedi ama Ali sertçe çekip tekrar oturttu olduğu yere ne yapıyorsun diye sordu Ali’ye gitme dedi o kadar tatlı bakıyordu ki hayır bile diyemedi ama gitmesi gerekti bir şeyler ters gidiyordu saat muhtemelen beşti ve annesi yarım saat sonra gelecekti eve yetişmesi gerekiyordu çıkmadan annesine mutlaka haber verirdi ve bu sefer vermemişti o kadar acele etmişti ki saatini takmayı bile unutmuştu şimdi ne yapacaktı hemen bir şey düşünmeliydi Ali’yi ikna etmek için birkaç cümle daha kurdu ama işe yaramayacağını anladı her ısrarına karşın Ali şiddetle gitme kararını reddetmiş onu yanında kalması için ikna etmeye bile çalışmıştı hatta neden gidiyorsun ki gitmek zorunda değilsin özgür olabilirsin demişti işte can damarında kalbinde aklında bütün hücrelerinin ardında yatan tek kelime özgürlük. Güzel bir fikirdi ama annesini üzemezdi son bir hamleyle kalkmaya çalıştı ali sinirlenmişti hiçbir yere gitmiyorsun dedi Gülcan’a artık korkuyordu yanında geçirdiği güzel dakikalar sanki bir anda gitmişti sanki hayallerinin ortasında yanan mum ışığının birisi tarafından söndürülmesi gibi ali gibi. Önce kızı kendine doğru yaklaştı ses çıkarmamasını söyledi eğer konuşacak ya da bağıracak olursa ona zarar vereceğini ve bir daha eve geri dönemeyeceğini söyledi. Koşulsuz kabul etmek zorundaydı çünkü canının yanmasından korkuyordu. Önce kendi üstüdekileri çıkarmaya başladı Ali neler olup bittiğinin farkına varamıyordu filmlerde daha önce böyle şeyler görmüştü ama sonu hep mutluydu. Daha sonra Gülcan’ı soymaya başlamıştı Ali’nin kalp atışları kontrolden çıkmış gibi atıyordu her düğmeyi açışında daha da bir hızlanıyordu Ali’nin kalbi Gülcan korkuyordu korkuyu hep annesinin sabah evden çıkarken onu yakalamış ve daha sonra bin bir türlü azar işitmesi sanıyordu ama böyle bir şeye korku demek çok basitçeydi. Artık Gülcan’ın üzerinde sadece annesinin ona göğüslerinin şimdiden dik durması için dediği basit sutyen tarzı penye bir şey ve altında en sevdiği fareli iç çamaşırı vardı utanmıştı utancından Ali’nin yüzüne bile bakamıyordu ayna olsa kendine bile bakamayacağından adı gibi emindi. Kalanları da çıkardıktan sonra artık tamamen çırılçıplaktı ne yapacağını bilemeden sadece Ali’nin verdiği yumuşak talimatlara uyuyordu. Ali de bütün çamaşırlarını çıkarıp çırılçıplak kaldı gözlerini yumdu bunun sadece kötü bir kâbus olmasını diledi. Sonra Ali birden onu öpmeye başladı boynunu küçük göğüslerini göbeğini kasıklarını, kalçasına dokunuyor hızlı hızlı nefes alıp veriyordu Gülcan’ın hoşuna gitmiyordu. Tamamen sertleşmiş olan genç çocuk kendini tüm bedeniyle küçük kızın üzerine getirdi penisini Gülcan’ın küçük vajinasından içeriye sokmaya çalıştı ama çok dardı giremiyordu daha küçük bir kız olduğunu unutmuş, mantığıyla değil onu tümüyle ele geçiren hormonlarının inanılmaz etkileriyle davranıyordu. Çıldırmış gibiydi çok zorlayınca canı yandı bağırdı ve birden sustu aklına eğer ses çıkartacak olursan kötü şeyler yaparım dediğini hatırladı.

Zaman

2011-08-25T04:08:00.003+03:00

Bir gün hiç düşünmemiştim zamanın tükeneceğini
Tükenmişti işte öylece.
Akrebin ağır başlılığı,
Yelkovanın koşuşturmacasını bastıramamıştı.
Sonsuza kadar kaçtılar sanki...
Her geçen saniye bir dakikayı aldı hayattan
Her bir dakika saatimi çaldı
Ve her bir saat günlerimi
Aylarımı, yıllarımı.
Hatıralarımı aldı benden.
Her insanda bir an vardı demişti Tanrı o gün
Anlarım anılarım varlığım yokluğum
Hepsi ne ifade ediyordu anlayamadım
Yaşamakla uğraşıyordum elbet.
Soramadım da bir bilene
O da bulamamıştı besbelli.
Şimdi bu karanlık yerde
Ağzımda bir metal tadı
Tutmayan bir bacak
Kıpırdamayan iki el
Göz kırpmaya mecali olmayan iki göz ile
Kocaman boşluğun ortasındayım.
Buzdan bir kalede çırılçıplak kalmış ruhum
Etten yapılmış ben ise bir hayvana yem.

Canın çok yandı mı?

2011-06-12T23:50:00.001+03:00

Her seferinde yeniden başlamak zor geliyordu bazen... Bazen de sadece yerinden kalkmak.
Toparlanmalıydı, küçücüktü ama düştüğünde yeniden kalkması gerkiyordu. Öğrenmesi gereken en önemli şeyi öğrenmişti. Artık hayatında elinden tutup kaldıracak kimsesi yoktu.
Tam toparlanacaktı ki yeniden düştü, tekrar tekrar düştü. Hiç üzülmedi ayağa kalktı "burdayım!" diyecekti ki yeniden düştü. Ağzından iki kelime çıkıp bütün dünyada yankılanmak istemişti. "Dur!" dedi usulca kelimelere. Dur.
Durdular. Bir daha ağzını hiç açmayacağına yeminler etti. Biliyordu ki o iki kelime orada duruyordu. Bıkmadan usanmadan duruyordu.
Hep iyi dilekleri vardı bu küçüğün. Her canı yandığında "şşş" diyerek avutuyordu kendini. Etrafında zarar verecek ne varsa uzaklaştırdı yanından düştüğünde acımasını istemiyordu canının.
Kalktı bir adım attı. Kendi bile şaşırıyordu aslında.
Derken yeniden düştü.
Canı çok yanmıştı...
Defalarca düşmüş ama hiç bir şey söylememişti. Bu sefer ağzını açacaktı. Bıkmıştı hayatından...
Küçücük bir çocuk nasıl bıkardı ki hayatından?
Bıkmıştı işte. Yanlızca bıkmış.
Onu bir yerden diğerine götürecek bir şeyi de kalmamıştı hayatında.
Umudu var mıydı gerçekten yalın ayak dışarıya çıkmaya?
Kırık camlar batar mıydı ki minicik ayağına?
Denemeliydi. Canını yine acıtacak olsa da deneyecekti.
Bu yolda ölmeye değer miydi?
Direk ölse kurtuldum diyebilir miydi?
Sorular öyle çok ki cevaplarını her gün bulduğunda, umut denen alçağın onları çalmasını seyrederken yeniden deneyecek miydi?
Bilmiyordu.
Bildiği tek şey; hala ağzını sımsıkı kapalı tuttuğuydu...

Dokuz buçuğa beş kala.

2011-06-12T00:34:00.001+03:00

Yalnızlıktan sıkılmış olacağım ki aynada kendimi izlemeye dalmışım... Tam yüzümde hiç fark etmediğim bir nokta gördüm, içeriden kapı tıkırtısı geldi. Hemen kalktım kapıyı açtım.. Önünde bir zarf, içerisinde bir not; "Renklerin dünyasında, şelale şarkılarında, düşük kaldırımlarda benimle olu musun?"
"Peki sen kimsin" bile demedim sadece "ne zaman?" sorusu vardı aklımda...
Aynamın karşısına geçtim pembe rujumu sürdüm, gri tonlarda makyajımı yaptım, allığım da tamam.. Giysilerimi üzerime geçirdim ve hazırdım. Saat kaç?
Dokuz buçuğa beş kala evden çıktım. Oradaydım yeni yapılan havuzun orada. Rengarenk ışıkları olan yerde heyecanlıydım aslında ilk defa görecektim o ışıkları.
Heyecanımı ışıklar sahiplenmedi bu kez "biri" için atıyordu kalbim. İlk defa...
Sarıldı. "Hazır mısın?" diye sordu. Henüz hazır değildim. Elimi tuttu, kulağıma eğildi...
"Sadece dinle." dedi.
Dinledim. Sadece dinledim. Aklımda tek bir şey vardı.
Neden yapmıştım ki bunca şeyi? Neden?...

O gün hayatımın en güzel ve en kötü günümü geçirmiştim.
Kötü olan yanı beni çok üzen iki insanın daha da fazla üzdüğünü görmem..
Güzel olanı renklerin müziğinde dans etmiş olmam...

Ben senin yerine ölürüm.

2011-06-11T12:41:00.001+03:00

Çok canımı yakar, yine de kopamayız. Ben de yakarım canını ama yine de sever beni.
Alnım soğuk duvarlara dayalıyken fısıltı halinde bir tek kelime çıkyor "neden?" ve omzumda bir el "dur!" diyor.
Peki ama neden?
Ağlamaktan gözlerim şişti diye kapattım gözlerimi görme diye değil.
Sesimi duyduğunda yüreğin parçalanır diye döndüm yastığa yüzümü. Sen görme diye değil.
Ellerimi tuttuğunda titremesin senin de ellerin diye çektim ellerimi, mahrum bırakmak için değil.
Kızma bana diye yazdım o mektubu seninle konuşmak istemediğim için değil.
Hep böyle yapardım pembe kalemimi alır sana mektup yazar yollardım.
Dedin ya "konuş ne olur susma! sen sustukça ben ölüyorum." ölme diye konuştum son kez.
Her şeyi anlattım işte sana ağladım ağladım. O cümleyi duydum ya senden...
"Olmuş bir kere kızım, ne yapalım düzeltiriz her şeyi."
İşte o zaman dedim ki sen yaşa ben senin yerine ölürüm tüm kalbimle.

Yeni yapıtlar yeni ufuklar

2011-03-02T00:43:00.002+02:00

İnsan bir tabloya, onun her ayrıntısına aşık olabilir mi?

İstanbul Modern'e ilk kez gittim geçtiğimiz haftalarda ondan önce de sergi gezdim tablolara baktım ama ilk kez ölesiye bağlandığım bir tablo gördüm.

Soyut dışavurum!

Galeriye ilk girdiğim an gördüm onu, başka hiçbir şey önemli değildi. Önünde durdum ve düşünmeye başladım...

geçmiş, ilk aklıma gelen buydu geçmişim. Ne yapacaktım nasıl yapacaktım ne olacaktı?

Tablo ressam Gün'e ait. 1956 doğumlu ressam Kadeş Antlaşması üzerine soyut bir çalışma yapmış. Kahverengi tuval üzerine siyah fırça darbelerinin kimi zaman beyaza çalan kimi zaman kahverengiye çalan renkleri var.

Kahverengiye kararsızlık, siyaha karamsarlık ve beyaza umut dersem tam da buna uygun bir kompozisyon çıkıyor ortaya... Renkler yumuşak hatlar sert. Kadeş antlaşması üzerine yapılmış olan bu tablo geçmişi tamamen bırakıp yeni bir döneme, geleceğe yeni bir adım atmayı anlatıyor.

Siyah fırça darbeleri kimi zaman bulanık geçmiş anılara daldırıyor insanı kimi zaman nerelerde hata yaptığımızı anlatıyor sanki. Yer yer boşluklar oluşmuş tabloda ne renk var ne de boya damlası tamamen açık kahverengi tuvali görüyoruz resimin içinde, işte o boşluklar hayatımızda olmasaydı bir şekilde onları doldursaydık böylesine karanlık bir tabloda kendimizi aramaya başlar mıydık? Bir ağacın solan yapraklarının yeşillerinden sıyrılıp toprağa düşmesi gibi her bir fırça darbesinin nasıl oluştuğunu düşünüp bir anımızı oraya bırakır mıydık?

Hep şunu düşündüm her bir karanlıkta kalbimden aklıma giden bir yolda kopuklukların olduğunu ve ben geçmişimdeki boşlukları beyazlarla nasıl karıştırırım onların rengini nasıl açarım nasıl beyaza çevirip adına umut derim?

-Not: Resmi paylaşmak isterdim fakat bulamadım internet ortamında. Bulan bilen varsa bana ulaşabilir.
fleer_de_lis@hotmail.com

Şebnem Pişkin'in sorularıma yanıtları

2010-12-05T01:53:00.002+02:00

Mevlana der ki, Aşka uçma sakın kanatların yanar, diyenlere de ki Aşk’a uçmadıktan sonra kanatlarım neye yarar?

"Bir", "Tuğra", "İsrafil'in aynası" ve "Kırklar Diyarı" kitaplarının yazarı Şebnem Pişkin'e sordum Evren kime aşık diye o da cevap verdi...

http://suprizparti.blogspot.com/2010/04/ask-varlg-cldrtr-m.html

İşte eski yazıma Şebnem Pişkin'in yanıtı...

http://www.sebnempiskin.com/?p=902

Mükemmel. Kendisine çok teşekkür ediyorum.

Manisa'ya neler oluyor?

2010-11-10T15:15:00.002+02:00

3 büyük olay...
1. Türkiye'deki en büyük 3. sanayi bölgesi
2. Alaşehir'de çıkan petrol
3. Turgutlu'da işletilecek maden
4. Ölüm!

Türkiye'nin 3. hbüyük sanayisi Manisa'da. Merkezde neler oluyor? Sabah uyanıp penceremizden dışarı baktığımızda gördüğümüz manzara içler acısı. Simsiyah bir sis, elimizi yüzümüzü yıkamakiçin suyu açtığımızda kirli bir su, giyinip dışarı çıktığımızda ağırlaşmış kokulardan oluşan bir hava... Güne yeni başladık devamında.. Bütün gün bunları yaşıyoruz akşam oluyor haberleri açıyoruz bir de ne görelim? Petrol!

Alaşehir ilçesinde Merty Energy petrol çıkarmaya başlamış.. Herkes sevinçten uçuyor yılda 10 milyon ton petrol hedefi varmış. Ne kadar huzur verici paralar gelecek gidecek mutlular. Biz? O)nlar atıklarını gedize yolladıkça havaya karıştırdıkça biz de sevinçten uçacak mıyız?

Bir haberimiz daha var sırada...

Turgutlu ilçesinde Nikel madeni işletilecek. Ne? Dünyanın en büyük nikel havzasından birine sahip olan Çal dağında 2007 yılında arazi satın alan yabancı Sardes şirketi nikel madenini Sülfürik asit ile çıkartacakmış. Yok artık! Manisamız gelişiyor büyüyor ne kadar mutlular... 18 milyon ton asit yılda 34 milyar dolar kar mutluluktan havalara uçuyorlar. Biz? Hayır. üzüntüden ağlayacağız. Neden mi? Basit bu kadar asit çevreye insana zarar vermeyecek mi? Orası boş bir yer mi? Değil. Bir yerleşim yeri. Neden sadece Türkiye bu izni veriyor da başka ülkeler vermedi. Asitten daha etkili yöntemlerde olduğu halde maliyetten kısmak insan canıyla eş değer mi? Yeni açılacak maden gedizden 12 milyon ton su çekecekmiş buna dayanır mı diye sorgulamak yok mu? Bu bölgede bu işlere ömürlerini veren çiftçilere danışmak yok mu? Bir de üstelik anlaşma tepkiyle karşılaştığı için daha önce fesh edilmiş. Bir fabrika için ormanı yok etmeye değer mi?

Gelişmek sadece bunlardan ibaret midir? Yıllarca gelişmek içi çaba göstermeyen yanımızda bulunan İzmir'e bağımlı haldeyken neden tarımı boşverdik neden hayvancılığı besiciliği boşverdik?

Bu şehirde Tütün var pamuk var üzüm var -ki üzüm ihracatında Dünya'nın en büyük ihracatını yapıyoruz.- zeytin var. Makineleşmek zehirlenmek niye? Gedizi temizlemek varken kirletmek niye? Hastanelerde insan sayılarını azaltmak varken arttırmak niye?

Ne olacak biliyor musunuz? Bir Nükleer santral kurulacak ne de olsa burada insanlar değil sadece ağaçlar bitkiler böcekler yaşıyor buyrun kesin kollarımızı damarlarımızdan kan yerine ne akacak bakalım...

Manisa'ya neler oluyor?

Nefret

2010-07-23T23:41:00.001+03:00

Sustum da bağırdım herkese. Kaybolmuş dediler adıma kayıptım uzun zamandır çok uzun zamandır...
Sadece sevgiye adamıştım kendimi biraz merhamet etmek gerekirdi ona her zaman acı çekilmez dedi bir büyük bana ben de sustum, çok zordu...
Şimdi tekrar döndüm hayat bana bir şans daha verdiler ve inanınb bu sefer eskisi gibi büyük sözü dinlemeyeceğim. Benden daha üztün bir duygu var mı diye sorsalar bir sürü sayarlar ama bilmezler ki ben dilinde saklanmam insanlar dilleri, kafalarını karıştırdıkları gibi karıştıtır hayatları. Kimi zaman tuzlu ardından şekerli bazen acı bazen ekşi... Doyumsuz bir ırk insan. Ve ben tek başıma saklanırım akıllarının bir köşesinde, bir sözcük bir hatıra geldiğinde akıllara çıkarım yerimden ve kahakaha atarım benim sıramdır ve benim aklımı kimse karıştıramaz ne söylenen sözler ne bahaneler ne de özürler... Ben dünyanın en güçlü duygusuyum! Ben "Nefret"im beni asla terkedemezsiniz. Bir süre unutursunuz kim kimi unutmuyor ki zaten? Ben unutmam asla olan her şey bende. Elbette kötü olanlar....
İşte bu yüzden dikkatli ol dağıtırım bütün hücrelerini....

Ağlamak içten geldiğinde değersizdir...

2010-07-18T22:50:00.002+03:00

Ne olmuş yani yalnız kaldıysam sorun mu var? Hayır herkes gibi yalnızım bende sigara dumanının yayılması gibi yayılıyor kanserli hücreler kanımda...Her yere.
İçtiğim ilaçlar dudaklarına kondurduğum öpücükler tedavi etmiyor yaramı...
Ruhumda koca karanlık bir boşlukla yaşıyorum sessiz ve sedasız. Acıtıyor bazen dinlediğim şarkılar bana yanlız olmadığımı hatırlatıyor ürperiyorum, bütün tüylerim hazır ol'a geçiyor derimin üzerinde...Tekrar ve tekrar korkuyorum onları görünce.. Bu kadar taş kalpli miyim diyorum kendime? Sonra muzip bir kasılma geliyor gözlerime, dudaklarımın etrafındaki kaslar geriliyor ama tek taraflı, o derin bakışımdan atıyorum bir kaç tur gözlerimin etrafında.. Evet işte böyleyim taş kalpli. Kalpten bir taş olsaydım belki insanlar alıp ceplerinde taşırlardı beni uğur getireyim diye onlara... Uğur beni terkedeli çok uzun zaman oldu be demek isterdim onlara ama sadece kalbim taş...
Ellerim yumuşacık biliyor musun? O narin kadın çıplaklığı kadar temiz ve ihanet dolu değil ellerim, ya da yeni doğan bir bebek gibi güzel kokmuyor ama yine de el işte... Boğazında olurlar bazen, bazen sırtında, bazen de bir sigara bir bardak tutarlar... Soğuk ya da sıcaktan etkilenmez ellerim ama hissetmiyorum demedim, bu yüzden korkma ellerim hala yumuşak...
Hani ölümden sonra insan bedeni taş kesilir ya ondan değil benim aklım hala içerisi sıcacık, geçen gün sana da gösterdim ya hala yumuşacık biliyor musun?
Ayak parmaklarım mosmor olmuş bu renk yakışmadı sanki onlara, kırmızıyı severdim aslında...
Gözlerimin dışında çemberler birikmiş içleri gözyaşı dolmuş, açtım baktım ordan biliyorum...
Önce göz yaşlarımı akıttım sonra kanımı, bir makyaj en güzel kandan oluyo dudaklarıma sürdüm parladı hem de çok güzel oldu sevdim kendimi ta ki kuruyana kadar. Sonra tekrar kanattım her kanatmaya kalktığımda ağlamaklı oluyorum ama canımın yandığından değil, ağlayınca dudaklarım şişiyor güzel görünüyorum, Gözlerim kısılıyor böyle içi ışıkla doluyor seviyorum ben o hali... Bu yüzden hep ağlıyorum. Sen ne sandın ki? Senin için ağladığımı mı? Yanıldın dostum çok yanıldın...
Hayatta ağlanılası teş şey var o da; her gece bir yerde biter, güneş doğduğunda küllerin savrulur rüzgarda.. Ama karanlık çöktüğünde küllerinden doğup tekrar can verirsin hayata Tanrı misali, saklanacak kadar korkak, bizimle oyun oynayacak kadar cesur, hayatını karıştırıp düzeltemeyeceğin kadar zeki...

Sen gidince...

2010-07-16T22:49:00.001+03:00

Elimde kalan son kozdun, sen de yitip gittin. Etrafa savrulan kor misali vücudumda dolaşıyordun bir yerde duraksıyordun ya nerdeydi hah şah damarıma basınca oksijensiz kaldı beynim sönüverdiler oracıkta. Hani sen gittin ya duvarlar geldi üzerime bağıra bağıra...
Sonra farkettim seni karanlıkta bir küçük alev gibi kalmıştın dudağımın kenarında, ıslatır gibi yaptım dilimi değdirip son seni de yaladım oracıktan. Çok yandı dilim yine yandı dedim gittiğin günde yanmıştı işte böyle aradan seneler geçti son kalan seni de ben içtim doyasıya...
Artık acı vermiyordu öyle gözlerin, bebekleri büyümüş koca insan olmuşlardı sanki küçük yuvalarında annesini bekler gibiydi acıklı hali. Yüzünü örtünce boğulacaksın sandım ama öyle değilmiş bütün dünyadaki havayı içine soksam yine de yetmzemiş.
Gerek yoktu böylesine dedim kendime acı nede yarar ya yaralı kalbime. Bıraktım gitti işte öylesine seni nehirden bıraktığımda gözlerin göründü ince örtünün altından bağlamadım ya dağıldı çarşaf etrafında sanki deniz maviliğinde ve burukluğunda...
İşte o zaman gördüm ancak seni içindeki seni dudağının kenarında kalan ince gülümseme memnundu halinden benim aksime..
İşte o zaman yeter dedim kendime kaldırıp bir taş fırlattım bedenine önce biraz suya gömüldün sonra yine çıktın yeryüzüne..
Her yerden topladığım saçlarını hatırladım birden ne kadar da iğrençti öyle...
Aslında o zaman karar verdim seni öldürmeye dayanamıyordum sesine...
Seni ben öldürmedim ki boşuna heveslenme.

Swarovski 2010-2011 sonbahar kış koleksiyonu

2010-07-07T20:44:00.001+03:00

Dün gece tanıtılan yeni koleksiyonu Vogue Türkiye paylaşmış. Swarovski kadar saygın ve yıllardır belirli bir kesimi kitle haline getirmiş bir firma neden koleksiyonunu tanıtırken biraz da etrafındakilere önem vermemiş?

Mesela kıyafetler tamam sade ve takı ön planda olsun diye çabalanmış ki renk seçimi güzel olmuş. Tabi elbise kırışık olmasaydı....

Saçlar desen öylesine bir kuaföre yaptırılmış hatta hiç uğraşılmamış ki bu da ne kadar güzel hazırlıklı olduklarını gösterir. Bir saatte anca bu kadar organizasyon diyebiliyorum.

Ve her takı için aynı kıyafet bence işe yaramamış kolyeyi kızcağızın saçlarından göremiyorum bile, belki de batıyorlardır kim bilir?

Son olarak da söylemek isterim ki bu kolyeler sanki bir kıyafetin kumaş aksesuarı olsaydı daha güzel olurdu.

Daha da önemlisi Türkiye'de swarovski neden bu kadar geride biliyorum ki hatrı sayılır bir kesim var alıcılardan. Bir internet sitesi bile yapmamaları sanırım bize inanamamalarındandır.

Ama şunu söylüyorum ki kriz geldi denilen dönemde lüks yaşam fuarının satışları "bir önceki seneye göre arttı" diye açıklama yapan fuar yetkilileri "kriz bize vurmuyor" dediler gerçekten öyle içiniz rahat olsun benden söylemesi.

garip.

2010-06-08T00:12:00.001+03:00

Soruyorum bazen kendi kendime
Evet, kendimle konuşmaya çalışıyorum ve yanıt alamıyorum
Sebepsiz yere kızgınlıklarım oluyor hayata karşı kimi zaman aileme karşı özellikle de sevgilime karşı ha bide arkadaşları unutmamak lazım.
Unutuluyorlar her ne sebep olursa olsun hayatınızın bir kısmını hep bir yerlerde bırakıp gidiyorsun düşündükten sonra anlıyorsun ki sen onları unutmamışsın aslında onlar seni terk etmişler… Anladığında oracıkta ölmek istiyorsun
Sahiplik eki getirdiklerin bir süre sonra dağılıyor istemediğin halde
Eyvah unuttum diyorsun eyvah bir koşu onlara yetişeyim karşılığında aldığın yanıt sessizlik oluyor
Evet, aynı karanlık dar ve boş sokaklardan birinde yürür gibi…
Öyle sokaklar görünce hep içim daralır hep bir kötü olurum
Nedeni belki de ruhumda daracık bir sokak olduğu içindir olamaz mı?
İnsanlar hayatlarda çoğu kez kendisiyle çelişir ve kendisi ile yaşadığı kadar hararetli tartışmaları başka hiç kimseyle yaşamamıştır
Beden ve ruh iki ayrı yerdedir insan neslinde ruh bedenle teması sağlarsa o zaman bir bütün olup insan olur
Kimi insanlara baktığımızda düşündükleri yaptıklarından farklı gelir istemeyerek bile olabilir olabilir olabilir…
Dünyada olmayan bir tane olay gösterin dersem gösteremezsiniz çünkü yoktur.
Aklınıza olan olaylar dizileri yerleşir başkaları değil ve yoktan bir şey var edemezsiniz.
Yarattığınızla gurur duyduğunuz tek şey evren materyali kombinasyonudur.
Başka da bir şey söylemek gelmiyor içimden iyi geceler….

Uğur Bey'e

2010-06-01T18:47:00.001+03:00

Uğur bey nasılsınız efendim sağolun ben de iyiyim gerçi iyi değilim ama olsun sen iyi bil ki insanlara iyiymiş dersin
ama bil ki hiç iyi değilim
neden diye sorma bilmiyorum
aslında biliyorum ama sana söylemem
nolur söyle dersen de söylemem
belki çok ısrar edersen olur ama etme söylemem
aslında etme diyorum çünkü dayanamam ağzımdaki baklayı çıkarıveririm
ama baklayı hiç sevmem hiç de yemem
neden yemedğimi boşver aslında boşverme ama öyle davran neden bunu istediğimi bilmiyorum ama olsun sen öyle yap
bu kadar ısrara kimse dayanamaz
aslında dayanır ama sen dayanmaz de geç
geç deyince karşıdan karşıya geçerken dikkatli ol araba çarpmasın sana bişey olmasın
aslında olabilir ama şimdilik kalsın sonra düşünürüz
araba demişken araba alasım var ama istemiyorum
istesemde olmaz zaten o zaman neden istiyorum bilmiyorum sen biliyorsan söyle asıl amacım karnım acıktı karnım acıktı demişken bak baklayı da sevmem sebzeyi de sevmem seni de sevmem ama bunun bi önemi yok yalnızca karnım acıkmıştı iyi günler.

Fotoğraflar

2010-05-22T16:55:00.007+03:00

Neden Yenibosna?

2010-04-27T22:46:00.001+03:00

Yenibosynaya neden Yeni dediklerinin hikayesi geldi araştırdım ve işte sonuç...

İkinci dünya savaşı sırasında Nazilerden kaçan Bosnalı halkın bir kısmı İstanbula sığındılar.Çok zor dönemler atlattılar ülkelerinden kaçıp İstanbulda bir bölgeye yerleşiyorlar mahalle kuruyorlar ve bir çok Bosnadan insanın olduğu yere de Bosna adını veriyorlar "Bosnalıların mahallesi" aradan yıllar geçiyor savaş durulmuş gibi ülke kendini yeni yeni toparlıyor gibi derken 1986 yılında kanlı iç savaşlar yaşıyorlar 1992 ye kadar süren savaş sırasında bosnalılar bu katliamdan kurtulmak için eski akrabalarının olduğu yere geliyorlar İstanbuldaki Bosna mahallesine.
Ne yazıktır ki işin gerçek boyutu böyle değil 1945 yılında İstanbula kaçan boşnaklar aslında kendi soyundan insanlardan kaçmışlar
Savaş sırasında halkın bir kısmı "güçlü olan haklıdır" düşüncesiyle nazilerin yandaşı olunca kendi akrabalarını bile öldürmeye başlamışlar ve bu yüzden de halk göç etmiş.
Yeni savaştan kaçan genç nesil Bosna mahallesine gelince beklenmedik tepkilerle karşılaşıyorlar birbirlerine sanki düşmanlarıymışçasına bakışlarından taşlı sopalı kavgalara kadar...
onlarda o mahallede artık kalamayacaklarını anlayınca başka boş bir yer bulup yerleşiyorlar göçebeler sonuç olarak çadırlarını kuruyorlar yaşamaya yeniden başlıyorlar...
1992 yılında Bosna-Hersek'in bağımsızlığını ilan etmesi sonucunda başka ülkelerde yaşayan vatandaşlarını tekrar evlerine döndürebilmek için bir heyetle İstanbul'a kadar geliyorlar heyet iki farklı mahalleyle karşılaşıyorlar
Önce bir bilir kişiden Bosna mahallesini göstermesini istiyorlar adam gösteriyor
insanlarla konusuyorlar fakat bir türlü kabul etmiyorlar "bir daha böyle bir şey yaşamak istemiyoruz" diyorlar.
Adamlar elleri boş geri dönerlerken en fazla iki mahalle ötede boşnakça konuşan insanlar farkediyorlar hemen bilge kişiye soruyorlar bunlar yeni mi?
"Evet bura yeni Bosna" diyor.
Heyet hemen yeni Boşnakların yanına gidiyor ve ülkenize geri dönmek ister misiniz? diye soruyor
onlarda kabul etmeyince İstanbul valiliği onlara burası artık sizin demesi kalıyor ve adı Yenibosna oluyor.

gerçekten ilginç bir hikaye o kadar zulüm gören insanların sığındığı modern kent İStanbul....

Anne

2010-04-24T17:20:00.002+03:00

Kelimelerin bile yetmediği noktalar vardır hayatta, söyleyecek tek söz bile bulamazsın.
karşındakinle geçmişten gelen bir bağın varsa zaten önemli olmaz tümcelerinin
onu anlaman için gözlerine bakman yeterlidir, "o benim çocuğum" dersin.
o.. benim bir parçam dersin ve karşında duran bir çift göze bakarsın ne kadar da çok benziyoruz dersin.
Yarattığın bedenle gurur duyarsın
Onun gözlerindeki mutluluk senin dünyanı şenlik yerine çevirmeye yeter de artar.
onun gözlerinin içi gerçekten gülüyorsa senden mutlusu yok demektir.
Eğer canı bir şeye sıkkınsa ve ağlamaklıysa o ağlamasa bile sen içten içe ağlarsın, sırf o ağlamasın diye içinde fırtınalar kopartırsın tek bir damla göz yaşına dünyayı yakarsın.
Merak edersin ne olduğunu sorarsın ama o senden kaçar öylece bakarsın arkasından, büyüyordur...
Ona yardım etmeye çalışırsın öğütler vermek istersin, sonra düşünürsün
öğüt vermek yerine bazı şeyleri yaşayarak öğrenmesi daha iyi olur dersin
ama için içini hep yer.
Uyurken başında beklersin en umutsuz dertlere çare bulursun
sırf "o" istediği için
Sırf o istedi diye dağları delmeye dünyayı değil koca evreni yakmaya hazırsındır.

Her şey güzel giderken ona bir şey olur hastalanır...

Neden dersin Tanrıya neden o?
Küçük çocuğun kumdan yaptığı kaleyi yıkmaya çalışan dalgalara isyan etmesi gibi feryat edersin ama çaresizce beklersin karşı koyamazsın
o küçücük çocuk gibi dalgaların önünde durursun, kaleni yıkacağını bile bile durursun işte.
Bazen insanların elinde olmayan şeyler vardır ölüm gibi...
Yıkılan kalesiz kalan çocuğun yaşlı gözleri gibi bakarsın evladına
o.. o benim bir parçam dersin
neden ben değil de o diye sorarsın kendine neden?
Arkasından acıdan yüreğini dağlarsın feryadınla dünyanı yıkarsın ağıtlar yakarsın bağırır çağırır isyan edersin de elinden hiç bir şey gelmez
Giden geri gelmez...
Yüreğinin yarısının senden çok uzakta olduğunu düşünürsün
Keşke dersin sonra keşke yanımda olsa ona sarılabilsem
beraber uyuyabilsem son bir kez..
Ağlarsın gözyaşların toprağa akar oradan küçük yavruna
lanetler yağdırırsın
Beni de al dersin beni de onun yanına al...
Ben onun için yaşıyorum artık yok benim yaşamamın bir anlamı da yok
o zaman neden devam etsin ki hayat?
Bir kaç karanfil bırakıp mezarına
koşa koşa dönersin eve eşyalarına sarılırsın
koklarsın
bir ahh çekersin en derinden
yastığına sarılıp düşünürsün onu
nerdesin kuzum nerdesin?
ahhh benim bedeni artık toprak kokan yavrummm
annen seni çok özledi...

MANİSASPOR

2010-04-11T00:14:00.001+03:00

1931 yılında Sakaryaspor olarak kurulan bir takım..
İkinci dünya savası sırasında kendini kaybeden 1964 yılında tekrar kurulan ve bir sene sonra kendini bulan bir takım..
Manisaspor.
Belki de en kötü tarafı zorla süper lige çıkıp tutunamayıp düşmesidir.
Zaten Manisa'nın kaderi bu değil midir?
Birer ikişer sezon tutunmayı başardıktan sonra tekrar düşmek..
En büyük sponsor belki de yükselmemizdeki büyük kitleyi yaratan Manisa'nın adını duyulmasını sağlayan Vestel..
Kimileri hala alışamadı bir tek Manisa demeye ben de dahil onu hep Vestel Manisa diye bildim..
Marşları hep böyle söyledik "En büyük Vestel Manisa" dedik
Ne yazık ki net bir şekilde 1999da başlayan bu macera 2008 yılında bitince Manisa dayanamayıp tekrar Bank Asya ligine döndü..
Unutulamayan isimler Manisa için hep daha iyi şeyler yapmaya çalıştı..
Mustafa Denizli, Ersun Yanal, Mestu Bakkal ve tabi ki Levent Eriş.. Onlara kızdık çok kızdık hem de ama kimse Manisaspor kadar mücadele veremedi bana göre..
Öyle ya Bank Asya yılın takımı ödülüne de bu yüzden layık görüldü..
Manisa futbolcularını iyi yetiştiriyor.
Arda Turan, Caner Erkin, Kadir Balta, Ferhat Öztorun, Selçuk İnan, Filip Holosko, Uğur İnceman..
Hepsi Manisa için iyi bir şeyler yapmaya çalıştı kimi zaman daha iyi için Portekiz'den, Belçika'dan Çek'ten Danimarka'dan futbolcular transfer etti.
Hep daha iyi olmaya çalıştı maçlarını oynadığı 19 Mayıs stadyumu yetmeyince kapasitesini arttırıp 17000 kişiye çıkardı..
Hepsi Manisaspor için..
Öyle ya taraftar da boş durmadı şampiyon olunca bayraklarla süsledi kentin dört bir yanını "Biz Manisalıyız, Tarzanlarız" dediler şehri bayram havasına çevirdiler ama vakti gelince İnsan olmasını da bildiler Lice'de verilen şehitler için üzüldüler "Önce Vatan" dediler birinci lige çıkmalarının kutlamalarını erteleyip yas tuttular.
Esnaf, Sanayi, Halk daha bir kenetlenmiş vaziyette herkes Manisa için var herkes Manisa'lı
Herkes TARZAN!!!

aşk varlığı çıldırtır mı?

2010-04-10T22:44:00.002+03:00

Evren gezegenlerine mi yıldızlarına yoksa en parlak olan güneşine mi ya da bilemediğimiz başka parlaklıklara mı aşık?

Yoksa evren aşık olunulan mı? Herkes ona aşıksa o kime aşık?

Aşk varlığı çıldırtır mı?

Şeytanın Allah'a olan aşkı onun gözünü kör edip bu kadar bağlanmasaydı kıskançlık hiç aklına gelir miydi Allah yarattıkları arasında eşit haklar vermedi mi kimi kimden kayırıyor?

Biz gerçekten üstün birer varlık mıyız? Mesela cinleri göremiyoruz ve onların da bizim aramızda bir yaşam sürdürdüklerinden haberdarız peki ya biz onların dünyasında böyle söz edilen görülemeyen varlıksak?

Sadece alt birer varlık olarak yaşamımızı sürdürüyorsak ve aslında kendimizi kandırıyorsak?

Olamaz mı gayet doğal birer düşüncedir bu.

Peki ya

Hepimiz eşit miyiz yoksa insan üstün mü?

Eğer biz diğerlerinden üstün birer varlık isek neden başkalarına hükmetme gücümüz yok

Sadece tanrının hazırladığı bir oyunda mutlak oyuncumuyuz?

Küçükken oynadığımız oyuncaklar gibi oyuncuların ne yapacağı belirli sonları öncede hazır ve biz sadece oynatıp bundan insani haz duyuyoruz öyle mi

benzetme gayet doğal değil mi?

Belki bunlar kimilerine çok ağır geliyor şahsen inanan bir insanım ama herkes hayatında bir kere olsun bunları sorgulamıştır.

Ben çok sorguladım ve çevreme sorduğumda aileme ya da başka büyüklerime, bana çok düşünme düşündükçe deliren bir çok insan var dediler neden düşünmememiz gerektiğini söylüyorlar yıllarca yanlış olanlara inandığımız için mi kim bilebilir bir insan çıkıp ben peygamberim diyorsa ve herkes ona inanıyorsa ve bir de Allahı gören bir tek oysa ben derim ki ben insan değil miyim?

Benim ne farkım var belki ben olabilirdim tek farkım o zamanda yaşamamış olmam mı kadın olmam mı nedir?

Kadınlara zamanında bu kadar zulüm olduğunu bilen bir yaratıcı neden kuranda çok eşlilikten bahsetsin ki?

O zaman eşitlik yok, eşitlik yok ise neden kadınlar bir sıfır geriden başlasın

aramızda beslenme sorunumuz mu var ki bir üstün olan diğerini öldürsün

erkek kadın olmadan kadın erkek olmadan hayatını sürdüremezken bir diğerinin üstün düşüncesi kimden çıktı

bilek gücümüdür ki üstünlük bilgiye dayalı ya da uslüba dayalı yaşam tarzı neredeydi de şimdi feministler türedi?

Hiçbir yerde çünkü o zaman cahildik insan çok yeni bir varlık belki nesilden nesile gelenler sayılıdır

O dönemde insanları dize getirmenin tek yolu bu muydu herkes ilahi bir adaletin varlığına inanır çünkü inanmak isterler öyle değil midir.

Çok ilginçtir Kuranın arapçasını okuyan insanlar ya da dinlerine kişisel anlamda kendi içlerinde bağlı olan insanlar kuranda ne yazdığını bile bilmez bir fatiha suresinin ne anlama geldiğini kaç müslüman biliyor?

Belki de Bismillahirrahmanirrahim kelimesinin anlamını bilmeyip gelenekten gelen bir anlayış yerleşmiştir insanları kafasına kaçımız araştırdık böyle şeyleri

insanların putlara tapmasının yanlış olduğunu söylediler ne yapıyorlardı putlara önünde eğilmek? Birkaç kendilerine ait şeyler söylemek ne olduda çok tanrılı inançtan tek tanrıya döndük kavga olmasın diye mi

herkes bir şeye inanırsa fikir çatışması da ortadan kalkmaz mı?

Görünmeyene inanmak önemli midir?

Çoğumuz der ki “gözümle görmeden inanmam” inanıyorsun yalan söyleme!

İnananları suçlama inanmayanları hor görme arkadaş bu dünya serbest bir yer değil mi?

Aynı ülkede birden fazla kanun olsaydı ve bir kesim ben doğru söylüyorum deseydi ne olurdu?

Neden bir tanrının varlığına inanıyoruz? basit insanlar diğerlerinin kendisinden üstün olduğunu nasıl kabul eder ki?

Edemez.

Edemez, etmesinde zaten çünkü birimizin bir diğerinden farkı yok.

Onunda iki kaşı iki gözü var aynı beyine sahibiz

farkımız sadece düşünme sürecinde ortaya çıkar düşünmeyen hayal etmeyen hayallerindekini yaşamaya çalışmayan insanlar diğerlerinden farklı hale gelir.

Bu akıl sende var ise dü şü ne cek sin

Bak düşününce neler oluyor gördün mü

kim bilir belki de düşünmeyen daha kolay inanır

öyle değil mi?

Neyse konumdan sapmadan evrenn aşkından bahsediyorum.

Her şey olağan mükemmellikte seyir etmekte

güneş sistemimizden, dünyamızın duruş açısına

derelerin akış hızından, okyanusların dağılımına

ağaçların yapraklarından, hayvanların tüylerine kadar

her şey her şey her şey birbiriyle uyumlu

şimdi evren kime aşık?

hiç kimseye! sadece aşık olanlara sahip diğerlerinden farklı gibi öyle değil mi?

Belki de bulutlar bu kadar aşık olmasaydı mavi gökyüzünü kıskanıp onu örtmeye çalışır mıydı?

ya da dereler, taşını topragını bu kadar kıskanmasaydı böylesine çağlayanlar yaratır mıydı?

insan?

birbirine aşık olmasaydı gözünden sakınıp cinayet işler miydi?

aşk her varlığı çılgına çevirir.

vizeler ! artis-206

2010-04-07T00:28:00.002+03:00

Ya ben ne güzel vizeler çıldırış serisi yazıyordum hatta içimdeki sese göre de çok güzlel olacaktı ama nedense yurdumda odacığımda bulduğum netin sahibi -saygıyla anıyorum- gece 1 de yatıyor hem de modemi kapatarak be insaf yani o saatte yatıyon neden modemi kapatıyorsun be adam- adam olduğu meçhul- ama şimdi günahını almayalım dün nete girmeye çalışırken farkettim ki benim haricimde beş kişi daha bağlı ve bir saatte 10 gb kota harcadı kendisi yapmış olamaz bence ama o da öyle bi şifre koymasaydı pat girdik.

Umarım şifreyi değiştirmessin sayın 206!

Geçenlerde oda arkadaşıma ilk neti bulduğumu söyledim ve hepimiz laptoplara sarılıp ağı aramaya başladık adı bende saklı oda arkadaşım ağa bağlan sayfasını açıp AIRTIES-RT-206 ve AIRTIES-RT-205 adlı ağı görüp şöyle dedi "ayy koptum bi de ARTİS yazmışlar modemin ismine bi de biri 205 diğeri 206 nasıl da belli aynı mahallenin çocukları oldukları" dedi.
....
sessizlik
....
kahkaha
....
anlamsız bakışlar
....
ve acı gerçeği arkadasa aynı anda söylediğimizde kıpkırmızı olup bizimle birlikte koptu.

"hepsi aynı mahallenin çocukları ama şifreleri aynı değil malesef"

net kopmadan yazımı yayınlıyorum
iyi geceler.

David Helfgott

2010-04-03T01:03:00.002+03:00

Geçen mecidiyeköyde yürüyoruz doğal olarak cevahire gitme telaşı metrobüsten çıktık karşımızda kocaman bir afiş

"DAVİD HELFGOTT RACHMANİNOV İÇİN GELİYOR YOĞUN İSTEK ÜZERİNE"

kim lan bu dedim doğal olarak bilmiyordum tabi ki de bildiğim tek piyano çalan varlık elton johndı yani :P
bilmiyodum o kimdir nedir suç mu
bilmemek ayıp değil öğrenmemek ayıp
ve ben de öğrendim

rachmaninov dünyada çalınması zor olan bir konçertoymuş bu adam da onu çalıyormuş. Yetenekli tabi ben bunu 64 yaşına gelmeden bilseydim daha güzel olurdu ama olsun
neyse adamın hikayesi de her zamanki gibi dahi ol kafayı ye gibi
şizoaffektif tanısı varmış ve on yıl süresince elektroşok da içeren psikiyatrik tedavi görmüş. sonra çıkıp tekrar çalmaya başlamış

velhasıl azimli adammış

ya da kafayı yemiş...

İBB spor

2010-03-31T20:07:00.002+03:00

çoğ fena ibb spora takmış bulunuyorum bence benim desteğimle lider bile olur evet olur ne var.
sevgilim ve ben ne ara çıktığını anlamadığımız İBB-DENİZLİ maçına gitmeye karar verdik garip. neden İBB? çünkü yazık onlaraaaa
dün metrobüsle Türkiye'min parlayan yıldızı navcılarıma dönerken marş bile yaptım takıma bununla da yetinmedim bizim bölümün kulübüne -jeoloji kulübüdür başkanı da gıcık biridir- marş besteledim hızımı alamadım Mefail hocaya yaptım gazımı durduramayıp kreize girmiş gibi marş söyledim evet yaptım bunu hemde metrobüste!

bastır ibebeeee denizliye kooooy denizliye kooooy!

ibebedir bizim adımız
turuncu mavi beyazdır formamız
gelene en az iki gol atarız
sahada kaplanız
fareleri ezer avlanırız
noldu sustunuz kaldınız
yol yakın bi hava alsaydınız

iyi akşamlar.:D
aferin size

okur!

2010-03-31T19:58:00.002+03:00

lan keşke benim de böyle izleyicilerim olsa da ben de onlara seslensem
şu an bunu okuyan misafir fazla uzatma ya beni izle ya terket desem çok baktın hayırdır bişi mi oldu desem ama yok güzel.
ne güzeli lan benim gene sinirlerim bozuldu offf komple aldırcam sinirleri yoksa bbu gidişle olacam hastanelik beee
en iyisi mi eski bir dostumla samimi olayım
size iyi akşamlar
-sigaram-

çok sıkıldım lan ben -vizeler deliriş 1-

2010-03-30T02:21:00.002+03:00

jeoloji vizem var ve
çok sıkıldım lan ben aç bi şarkı da neşemizi bulalım hadi göriyim seni!

"feysbuk feysbuk" oha bu ne lan değiştir
"sana vermessem kime vericem ki ..." duyamadan kapattım be ne buu
"dök dök ye tat ketçap ye" (saygıyla anıyorum içinda mariuhana geçen şarkı yaptıkları ve canımı çektirdikleri için-kullanmıyor olmama rağmen-) ruhuma aykırı değiştir
"Ka ka ki ki ki dostlarmı hakiki herkes diyor kanki çok lazım sanki"
ahanda bu lan buldum lan valla buldum yürüü beee

hobaaa şupaaaa heheheyyyttt leleleley treleyley

saatler 02.14ü gösterdiğinde okuldan mezun olma hayalleriyle yanıp tutuşan bir genç kızın nasıl bitap harap ve adlandıramadığımız diğer durumlara düşmüş olduğunu görüyorsunuz.
üniversiteye gelirken çift anadal yapma ümidi birinci dönem sonundaki 0.55 ortalamayla denize çivileme daldı evet böyle oldu itirazı olan? yok. sitede yazıyo.
hepimiz bu kıza iyi dileklerimizi sunmalıyız aksi takdirde eriyip yok olacak kıvama gelene kadar kalorifer dibinde oturup sigara içecek.

sigara demişken iyi hatırlattın
en iyisi ben bi sigara daha yakayım
iyi geceler.

aşk nedir?

2010-03-29T18:13:00.002+03:00

Aşk nedir? Biliyor musun?
Ölesiye istemek, kendini kaybetmek, yaşamaya çalıştığın bedenden sıyrılıp ruhunla görmeye başlamak, sonsuza kadar suskun kalmak öylece, minicik bir dokunuştur aşk teninden geçip tam kalbine işleyen
Aşkın tarifi pasta yapmaya benzer önce hamuru işlemek gerekir hayatına o da tam karşında seni sevdiğini binlerce kere söyleyen gözlerde gizlidir, çünkü pastaya tadını veren çikolatasını katarsın asıl iş de budur, o da her zerresinde yaşadığın aşkındır
Kreması da olur sonra üzerine geçirilmiş örtü gibi.. arzu olur o da yedikçe yenmek istenilen pastadır aşk
Bir ısırık alırsın yedikçe doyamazsın ama bitmeye başlar bittiğinde damağında sadece tadı kalır
Sonra yediklerini düşünürsün çabuk tüketmek istememiştim dersin ama biter fark edene ne kadar güzel bir duygudur.. ondan sonra tarif hep sendedir ve istediğin zaman yaşarsın aşkını
Geriye hiç tükenmeyen sevgi kalır, saygıyla anarsın bu duyguyu yaşatanı
Ve ömrünün sonuna kadar unutmazsın hep gözünün önündedir çünkü sabah kalktığında yanındadır ve tabakta arda kalan kremadan bir parmak daha alırsın

vizeler!

2010-03-29T17:47:00.001+03:00

olmayacağını hiç bir zaman hayal bile edmediğim lanet yazılar topluluğu.
çok güzel açıkladığımı sanıyorum evet böyle itirazı olan? yokmuş teşekkürler.
sınıfta kaldım
lan yine sınıfta kaldım yaaa
tabi bu ilk sınavdı ve diğerlerini de otomatikman etkileyecek
evet öyleler mesela yurduma gidince yine masamı topluycam, rafımdaki kitaplar eksik mi diye sayıcam, yastığımı ters yüz edip hangisinin güzel durduğuna kırk saat karar veremicem, çamaşır yıkıcam, sonra onları kurutucam e artık yatma vakti

sigaramı içip yatağıma giricem

hemen duvarımda asılı olan minerallerime ve jeolojik zaman çizelgesini ezberlemek için baktığımda gözümde feci bulanıklık ortaya çıkıcak hatta mesajları bile zor görücem
ama onlara cevap vericem ayıp
iyi akşamlar olsun! :)

twitter

2010-03-29T17:43:00.001+03:00

Evet twitter'a da bulaştım hem de hiç sevmediğim halde neden
tabi ki kıskançlık :D

izleyicilerim yok orda da yok burda da yok sınav kötü of yine sinirlerim bozuldu benim ya
evet yine yeniden sinirlerim bozuk
saygılar.

YAŞAMAK!!!

2010-03-29T12:32:00.001+03:00

Zamansızdın...

Belki de bundan korkuyordum.

Her şeyi bırakıp sadece senin

Hiç bir şey beklemeden

Sorumluluk almadan ya da bir sonraki adımımda ne olacak

İyi yada kötü düşünmeden

Maskemi takıp konuşmadan yada düşüncelerimi tartmadan

Senin sadece senin olmak istiyorum!

Yağmur damlası gibi oradan oraya savrulmadan

Dünya bokuna bulanmadan

Yaşama yaşanmışlıklara ulaşmaya çalışmak istemiyorum!

Çabalamaktan bıktım...

Yorgun bir kalbim ve isyan eden bir ruhum var

Çok şey yaşadım evet doğru

Hepsi acı verici şeyler olsa da...

Sustum

Sanma ki bitkinim

Sanma ki seninle savaşacak gücüm yok

Ah be Dünya senden kaç tane gördüm haberin yok!

Cesaretim esaretimle ortaya çıkar!

Beni hapsedebilecek misin feleğe

Zaman aşımına uğratabilecek misin beni?

Tozlu kitaplarda saklayabilecek misin adımı?

Küçük bir parşömen parçası veriyorum sana

Hala hayatta olduğumu yaz ve yırtıp bir kenara at!

Benim daha görecek çok şeyim var.

Acılarımı sığdıramayacağım tonlarca kâğıt ve

Mürekkebi dayanamayacak kalemlerim olacak...

Mutluluğumu paylaşacağım gerçek aşklarım ve dostlarım olacak...

Hadi şimdi beni kendime bırak

Ne seninle uğraşacak halim var ne de zamanım!

Senden daha önemli bir işim var

YAŞAMAK!!!

üzgünüm bu gece senin değilim

2010-03-28T21:49:00.001+03:00

Söylemedim kimseye acılar sakladığımı bir avuç kanla bezenmiş topraklarımın olduğunu
Yüreğimde bir derin yara kapanmaya mecali olmadığını yüzümde bir gülümseme
Toz yutmuş gelinliklerimin kabuğu saklar bedenimi ömür boyu
Senin için şiirler yazdım hayallerimi hikâyelerimde bir tutam aşk gibi serpe serpe büyüttüm şimdi
Elimden kayıp gitmene izin veremem üzgünüm buraya kadar
Buraya kadar dillere destan olmuş sahipsiz aşklar üzgünüm yenilenmeye mecali yok hücrelerimin
Bitap oluş aşk naraları kaldı şimdi dudağımın kenarında üzgünüm devamı gelmedi cümlelerimin
Kelimelerim toz olup dağıldı bir köşeye
üzgünüm bu gece senin değilim

ben seni böyle seviyorum

2010-03-28T18:03:00.002+03:00

Ne sen varsın hayatımda ne de başkası

Ne sevdan kalmış kalbimde ne de

Askın yasıyor

Kalbimde kalbimde yok olmuyor

Anladım

Anladım ki benim değilsin

Dokunamıyorum hissedemiyorum ama

Önemli değil yanımdasın

Ama benim değil de

Başkasına aitsin

İçimde fırtınalar koparan askın

Ve sana bunu belli etmemeye çalışan gözlerim var

Sahip olduğum tek şey varlığımı içten içe yok ediyor

Sonuna yaklaştığımı anlıyorum

Dayan diyorum kalbime dayan!!!

Olmuyor olmuyor çok denedim

Çok çabaladım...

Düşünmekten sersem olmuş aklım

Ağlamaktan şişmiş gözlerim

Göz yaslarımla ıslanmış

Senin yokluğunu anlatan mektuplarım

Ve sensizliği her yerimde hissettiğim soğuk odalarım

Var...

Ama sen yoksun

Her şeyim var

Etrafa sere serpe saçılmış sessizliğim

Acı acı bağıran feryatlarım

Dinlemekten nefret ettiğim ve senin yokluğunu anlatan

Şarkılarım var

Ama sen yoksun

Kaçıp gitmek terk etmek geliyor içimden bu şehri

Ama ne terk etmek hafifletir acımı nede beni telkin etmeye calısan cümlelerin

Ulaşmadıkça büyüdü aşkım

Ne kadar uzak durmaya çalışsan da olmuyor

Nefretim kederimden

Sana kıyamıyorum ki kızmaya

Ne başkaları dindiriyor acımı nede sen yanmada olduğunu hissettirmeye çalıştığın o aptal his

Hiçbir şey

Kapatıyorum gözümü ve gözümün önünde sen

Senin başkaların olduğunu görmek simdi daha da çok sızlatıyor kalbimi

Her şey sen

Kalbimin her bir köşesi senin

Aldığım nefes sen

Bana bir yasama sebebi ver....

ve

Bir hayat canlandır gözünün önünde

Resim yapılan bir tuval misali

Bu benim hayatım ve resmimi fırça darbelerinle sekilendirecek olan sensin

Bütün renkleri seviyorum siyah beyaz kırmızı turuncu sarı her şeyi

seninle eğlenmek de güzel..

kavga etmek de

yeter ki bütün resimlerimin içinde ol!!!

ben seni böyle seviyorum....

ders ders ders

2010-03-28T14:03:00.002+03:00

Bana ders çalışma isteği verenin bin yıl kölesi olurum

Olmam

Yalan söyledim olmam neden olayım kölelik kalktı zaten

Çok iğrenç espri evet öyle ama seviyorum yaa

Ama böyle istek falan veren biri olsa güzel olmaz mıydı

Bence çok güzel olurdu hatta birde böyle einstain beyninden biraz verse

Sonra azcık da ezber yeteneği sonra bu kadar aklıma başka bişi gelmedi

Bize de sınava girmek düşer

Giricez nolcak yarın sınav var ben ona değil o bana giricek yahu

Napalım bekleyelim bari

“Kaderde varsa üzülmek neye yarar büzülmek”

İyi günler.

yoook!

2010-03-27T21:21:00.001+02:00

İçim yanıyor, ciğerlerim kavruluyor,
nefes alırken nefesim geçemediği boğazıma yapışıyor ama ben üşüyorum.
Nedeni mi basit.
Sen yoksun.
Hayatımda olmanı istiyorum kaçıp gidiyorsun elimi tut diyorum yine terk ediyorsun! Artık ellerimi senin yerine çıldırmış gecelerimde yatağımın demirleri tutuyor,
yüzümü sert yalnızlık okşuyor,
dudaklarımı gözyaşlarımla ıslattığım yastıklar öpüyor,
geceleri üzerimi senin yerine nemden küflenmiş hava örtüyor,
ağzımdan dökülen bir kaç cümle ellerimin arasında kayıp gidiyor,
toz olup dağılıyor...
Söylenecek çok söz var,
anlatacağım binlerce başucu masalları, hikâyelerimin başrolü yok,
konusu esrarlı,
giriş cümlem hazır gelişecek olay yok çünkü aşk yok hayalimdeki adam yok,
gözlerin yok,
gülünce hafif Gamzeleşen yanakların yok,
başımı dayayabileceğim omuz yok kısacası yoksun be adam yoook!

o da acıtıyor senin gibi

2010-03-27T09:02:00.001+02:00

Kocaman hayal kırıklıkları içinde küçücük bir gözyaşı
Akar durur gözlerimden yüreğime doğru
Sevda yazılan kitaplar gibi bir gün okunduktan sonra kenarı atılan
İçinde küçücük bir gülümseme kaldıysa ne mutlu
Senden geriye bir tek hüzün kaldı çünkü bana
Yol tariflerini sormuyorum köşede bekleyen yabancıya
Kendim bulmaya çalışıyorum olmuyor ama
Öğrenmek zorundayım diyorum
Bir çıkar yol bulmaya çalışıyorum düşündükçe
Acı vermeye başlıyor bir süre sonra uykuyla uyanıklık hali arasında
İki dakikalık hayalle karışık aşk başlıyor zihnimin bir köşesinde
Durduramıyorum biliyor musun?
Söz geçiremiyorum kendime
Dur diyorum olmuyor
Bütün güzellikler her şeye rağmen aklımda sürekli geri sarılıp baştan oynatılıyor
İstemediğim halde
Kötü olan her şey zaten içimde yaşıyor
Onlarla basa çıkamıyorum biliyor musun?
Ne söz dinliyorlar
Ne de acımı anlayabiliyorlar
Dudaklarım ağlamamak için sanki kendilerini bir zincirle bir yere bağlamışlar gibi
Boğazımda kocaman bir düğüm
Yutkunmak bile acı veriyor bazen
Öylesine acıtıyor ki
Sesim bile çıkmıyor
Öylece bir köşede oturup gidişini izlediğim günden beri yoklar sanki
Ne sesim ne dudaklarım ne gözlerim ne kulaklarım ne ses nede görmek
Yoklar işte
Anlatmaya çalıştım defalarca
Aradım açtığında sana ne söyleyeceğimin provasını yüzlerce kez yaptım
Olmadı
Arayamadım ki
Numaran öylece aklımdan ellerimle telefonuma
Ama arayamadım olmadı
Hava o kadar sıcak ki sıcaklığın gerçek olup olmadığını bile ayırt edemiyorum
Öylesine soğuk ki içim üşüyorum
Yalnızlık çok soğukmuş coook
Bu da bitti diyorum
Kalan son umudum senin terk edişinle çekip gitti
Onlarca şiir yazdım aklımdan gidişini ispat eder gibi
Güzel şeyler de vardı ama bir mısra etmeyecek kadar kısaydı anlaşılan
Nasıl da görememişim içinde yaşamaya çalıştığım boku
Dibine kadar batmışım da hissedememişim
Nerde olduğum anlayamayayım diye üzerini bir kaç sevgi yerleştirmişsin sahte para misali
Âşık olunca kuşlar çiçekler güzel şeyle olur sanmıştım hepsi benden kaçmış şimdi anladım
Batan hayatıma seni de çekmek istedim girdap gibi
Sen çoktan şehri terk etmiştin
arayıpta bulamadığım zaman fark ettim
Suskun duruyordun neden diye sordum cevap vermedin yokmuşsun
Başımı çevirdiğimde gördüm
Göremediğim şeylerde bile sen oluyordun gördüklerimde zaten vardın
Onlar kalmıştı geriye senden benimle kalan
O da bir iki bardak kalemler ve kâğıtlar
Bardakların kırıldı yanlışlıkla
Toplayıp yapıştırmaya çalıştım
Olmadı
Kalbimde böle parçalanmıştı biliyor musun?
Sen o kızla el ele dolaştığında
Ağlayıp gözyaşlarımla yastıklar ıslattım
Yorgan kenarlarını ısırıp sinirden iplerini kopardım
Pencere pervazlarında oturup
Yıldızlara baktım bir yıldızın kaymasını bekledim
Seninle ilgili dilek tutmak için
Çakılı kalmışlardı orada
Hiç bir şey hareket etmiyordu çok sıcaktı
Rüzgârın gelip yüreğimdeki ateşi söndürmesini isterdim ama olmadı
Onu da mı çaldın benden
Kalbimi çaldın ruhumu çaldın aşkımı çaldın çiçekleri böcekleri ağaçları kokuları gözlerimi
Kulaklarımı ellerimi ayaklarımı
Ne kaldı
Geriye yalnızlıktan başka
Dört duvar arası boşluk
Soğuk zindanlar gibi nefret dolu
Kinini kusmak istercesine haykıran sesini bir türlü kimseye duyuramayan o duvarlar gibi
Aynı benim gibi
İki kelime var aklımda ama
Çıkmıyor sesim
Bağırmaya çalıştıkta daha da büyüyüp içimi kaplıyor sanki
Aşk basit gibi ama karışık
Çok karışık kafam gibi darmadağın ve dolaşık
Bir çakmak çaktım karanlığımın ortasında sigaramı bulabilmek için
Allahtan o benimle kalmıştı
Sadık dostum
Bir şişe bira ve sen sigaram o da
İçtikçe bitiyor
Başta keyifli senin gibi
Sonuna geldikçe batıyor
Bir süre sonra da bitip terk ediyor
Kalan acıyla ciğerlerim yanıyor
O da acıtıyor senin gibi

onlarda mı tükendi varlığımda?

2010-03-26T21:01:00.001+02:00

Hayaller mi vardı zamanında dur diyemediğim
Sen mi vardın ki aklımda kal diyemediğim
Soruların var mı hala aklında
Yoksa onlar da mı tükendi varlığımda

Yar sana yanmış bu beden
Tutuşup yok olmuş mudur her sen
Hücrelerim seni isterken
Bırak mı dedin bana giderken

Küllerimi savurdun mu kara toprağa
Yoksa akıp gitsin mi uzak ırmaklara
Denizler olur mu gözyaşlarımla
Yoksa onlar da mı tükendi varlığımda

Bir demet gül müdür aşkını sınayan
Bahçeler mi kaldı ki destanları anlatan
Biraz limon çiçeği kalmış sanki kokunda
Bırakıp gider misin beni yalnızlığımda

Su gibi berrak mı aklın
Bulanıklar mı hala yoksa
Ben gittim el diyarlara
Bitti mi dersin hayallerim tuzağında

Hayatın can damarı var mıdır basalım
Canını yakıp intikam alalım
Umursamaz mı olmuş ki o da
Yoksa onlarda mı tükendi varlığımda

İlkbahar gibi serin ve ılık varlığım
Kış gibi soğuk ve poyrazlı
Yaz gibi sıcak ve yapışkan şimdi ise
Sonbahar mı geldi kanıma

Otur da dinlen biraz
Yapraklarımı dökerken izle bakalım
Bir bu mevsim kalmıştı hissetmediğim
Artık o da katıldı lügatıma

Hala burada mı yolcu
O da mı terk etti beni yoksa
Kara çarşaf giydiriyorsun ruhuma
Artık siyaha mı büründü bu rüya

Onlar da mı gitti buradan
Yoksa hala var mıdır yaşayan
Ses ver ey canlı insan
Korkma tükenmedi daha insaflı yan

Vicdan azabından bin kere yanmadan
Tükenir yârin ölür gömülür yokluğunda
Kendine gelip biraz doğrul
Sen farkına bile varmadan o
Toprak olur soğur

ben ve sinirlilik!

2010-03-26T15:09:00.001+02:00

Sinirlerim bozuk evet bozuk!

Üniversitede yaşayanların daha doğrusu kredi ve yurtlar kurumu çatısı altında kalanların bildiği tek şey çamaşır makinesinin olmaması ve suların en işe yarar zamanda kesilmesi.

Diyorum ki "KYK=Sefalet"

bugün çok güzel yatağımdan kalktım, çamaşırlarımı leğene koydum, müziğimi açtım hem bir yandan çamaşır çitiliyorum bir yandan da şarkı çığırıyorum "contini's cinema italiano" tam son iki çamaşıra sıra geldiği anda dışarıdan ne olduğunu anlayamadığım anons geldi ve o hışımla aşağıya inip suyumu kesen amcaya çemkirdim
evet aynen böyle adam da suratıma mal mal baktı ger... söylemiyorum çünkü ben iyi bir kızım :P

sonra o sinir ilen gidip bir sigara yaktım ve bilgisayarın başına oturdum bir de ne göreyim bağlantı çubuğu yok sanki internet var da o da yok olmayan her şey gibi o da yok ya bak şu anda da sinir oldum off

neyse böyle bir bakayım belki bir kablosuz ve şifresiz bulurum dedim ki diğer yüzü aşkın denemem başarısız oldu
bu sefer buldum hemde şıp diye bağlanıverdi
tabi ben aptal bir sırıtmayla ekrana baktım bi süre:D
sonra hemen açtım faceboookumu dolandım dolandım sonra bloga baktım orda da bi dolandım sanki çok şey varya içinde
baktım belki bir umut bir tane daha takipçim olmuştur diye yok

buna da sinir oldum ben yaa offf

en iyisi bi sigara daha yakıyım iyi günler.

saat 01.43

2010-03-26T01:43:00.001+02:00

Ben ne yapıyorum şu an biliyor musun

hayır

çünkü söylemedim

Ders çalışmam gerek

2 saattir bilgisayarın başındayım

Neden

ders çalışıcam

Peki ne yapıyorum

Ders

hayır tabi ki de

Kolumda bir iki sivilce varmış onları yok ediyorum

Bu bir iki saat sürmüyo tabi

Başka var mı diye arama yapıyorum

Bulamadım bitti şimdi de yazıyorum

Ders çalışmamak için elimden geleni yaptığıma inanıyorum hatta defterimde duran tek şey k eşittir bir bölü dört pi epsilon sıfır

Bu kadar

Sanırım kaçış yok yazı da bitmek üzere en iyisi ben bi sigara yakayım

Evet öyle iyi geceler.

bekliyorum

2010-03-26T00:12:00.002+02:00

Bütün sabahlarımda sen varsın ümidiyle uyandım

Gök gürültüsünü duydum senin sesinin yerine

Basımı cevirdim

Yağmuru gördüm o güzel yüzünün yerine

Elimi uzattım dokunmak için sana

Soğuğu hissettim sıcak teninin yerine

Penceremi açtım

Güneşi görmek için...

Kara bulutları gördüm yine içimdeki yeşeren düşlerimin yerine

Yüzümü yıkamak için su doldurdum avuçlarıma

Gözyaşlarım yüzümü çoktan ıslatmıştı bile elimdeki çaresiz suyun yerine

Basımı kaldırdım aynaya baktım...

Sanki yarımdım

Bir parçam eksik gibi

Doldurmak için başka kollar aradım beni sarsın diye

Ama ben yarındım...

Hani bizim evin altında durup bana göz kırpardın...

Şimdi cıvası tükenmiş sokak lambaları göz kırpıyor

Çikolata rengi gözlerinin yerine

Şimdi gözyaşlarımla ıslanmış yastıklar öpüyor dudaklarımı

Senin yerine

Hayallerinin yerini artık korkar olduğum karanlıklar aldı

Bitap düşmüş her bir hücremden geriye

Sen yıkıp gittin kül olmuş bir enkaz kaldı

Rüzgârlarla savrulup

Oradan oraya uçuşan küller...

yeniden alevlenir mi

Bitmiş Sevdalar

Kapağı kapanmış okunup tarihe gömülmüş kitaplar

İstersem yenden yazılır mı

Nöbetini bekleyen asker gibi

Bekliyorum kalbimi

Kimseye

Kimseye geçit yok senden başka

Kapattım gözlerimi

Kapattım aklımı

Kapattım kalbimi her şeye

Bekliyorum sadece bekliyorum....

neredeydin?

2010-03-25T23:43:00.001+02:00

Ağır ağır işleyen azaplarım var, dudaklarım aralandı kelimeler düştü avuçlarımda sözcükler deniz oluşturdu
Kıyamıyorum bırakmaya yere düşseler ölecekler yaşamaya hakları yok mu düşünemeden duramıyorum,
Bakıyorum öylece susmak istemiyorum
Ama bir düğüm boğumlanıp kalıyor hevesimin kaldığı yerde aynı yerde işte orada,
Ölmeden cehennem yaşıyorum
Ateşler her yanımı sardı kıpırdayamıyorum hayata nasıl bağlandım senin için şimdi bırak da gideyim
Artık kalmadı ki ümidim kalmadı ki neşelerim
Gülücükler saçardın derdin hep dudaklarım iki büklüm yokluğundan beri suskunlar konuşmuyorlar sadece susmak yetmez
Dedi bir gün büyük bir amca bana çarem mi var çare göster yol göster ışık ol fener ol dedikçe kaçtın gözlerimden
Kapattım hayalinle baş başa yaşamak için gözlerimi nerdeydin

bilgi

2010-03-25T22:34:00.001+02:00

Bir uçurum var, karsısında da aydınlık gelecek.
Kitaplarımla yol yaptım oraya ulaşmak için.
Hırsızın biri geldi bu kitaplar okunmaz dedi elimden aldı
Tam yürümeye başlamıştım düştüm, tekrar toparlanmak istedim başka bir kitap aldım içi boş.
Yazılar var bilgi yok, bilgi var yararı yok
Yararı var kendilerine, başkalarına zararı çok.

neden?

2010-03-25T16:02:00.001+02:00

İnsanlar neden her şeye tamam diyebilme özelliğine sahip değiller?
Tamam her şey olmasa da bir kaç şeye ya da neden kendi tarzlarından ödün veremezler? Bilmem de anlamam da.
Bazen belki de tanımadığımız insanlara verdiğimiz düşünce niyetlerimizi en yakınlarımıza veremiyoruz
soruyorum neden?
Neden?
Neden?

Cevabı;

Basit aslında ne de olsa yanımızdaki insan bizi bu yönümüzle kabul etti öyle mi?

Değil;

yakınlarınız aileniz dostlarınız sizi böyle kabul etmediler belki bir gün bunun tam tersi olmasını hayal ettiler kim bilir ki?

şimdilik bence böyle.

Moderatör Duy Beni!

2010-03-24T16:44:00.001+02:00

Başlarken bir kaç otomatik izleyici versen...

... olmaz mı?