Bir gün hiç düşünmemiştim zamanın tükeneceğini
Tükenmişti işte öylece.
Akrebin ağır başlılığı,
Yelkovanın koşuşturmacasını bastıramamıştı.
Sonsuza kadar kaçtılar sanki...
Her geçen saniye bir dakikayı aldı hayattan
Her bir dakika saatimi çaldı
Ve her bir saat günlerimi
Aylarımı, yıllarımı.
Hatıralarımı aldı benden.
Her insanda bir an vardı demişti Tanrı o gün
Anlarım anılarım varlığım yokluğum
Hepsi ne ifade ediyordu anlayamadım
Yaşamakla uğraşıyordum elbet.
Soramadım da bir bilene
O da bulamamıştı besbelli.
Şimdi bu karanlık yerde
Ağzımda bir metal tadı
Tutmayan bir bacak
Kıpırdamayan iki el
Göz kırpmaya mecali olmayan iki göz ile
Kocaman boşluğun ortasındayım.
Buzdan bir kalede çırılçıplak kalmış ruhum
Etten yapılmış ben ise bir hayvana yem.